ਯਾ ਨਾਰੀ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਲੱਖ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੀ ਹੈ,
ਦਮ੍ਪਤੀ ਭੋਜਯੇਦ੍ਰਾਧਾਦਾਮੋਦਰਸ੍ਵਰੂਪਿਣੌ
ਉਹਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਵੇ।
ਵਨ੍ਧ੍ਯਾऽਪਿ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਿਤਰਾਸਾਂ ਤੁ ਕਾ ਕਥਾ
ਜੋ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।
ਬੋਧਿਦ੍ਰੁਮੇ ਪਾਦਪੇषੁ ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਿਲਾਸੁ ਚ
ਬੋਧੀ ਵਿੱਛ, ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਪੂਜਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਨਿਵਾਸਰੇ
ਅਸ਼ਵਥ ਵਿੱਛ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਜਾਗਰਣਂ ਦੀਪਂ ਤੁਲਸੀਵਨਪਾਲਨਮ੍
ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਜਾਗਣਾ, ਦੀਵੇ ਬਾਲਣਾ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ,
ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਵਿष੍ਣੁਗृਹੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਦਿਨਿਵੇਦਨਮ੍ 2.4.3.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਫਾਈ ਕਰਨੀ ਤੇ ਸਵਸਤਿਕ ਆਦਿਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ,
ਸ੍ਨਾਨਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੀਰ੍ਥਾਦਿषੁ ਚ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਮੈਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੇ ਤੀਰਥ ਆਦਿਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਕਲਸ਼ੋ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਘੜਾ ਕਪੜੇ ਨਾਲ, ਤੁਲਸੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ,
ਆਗਤ੍ਯ ਤੋਯਨਿਕਟੇ ਤੀਰੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਜਦ ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਗਂਗਾਦਿਕਾ ਨਦ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਵਾਦਿਦੇਵਤਾਃ
ਗੰਗਾ ਆਦਿਕ ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਰਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨਿਤ੍ਯੇ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨ
ਨਿੱਤ ਤੇ ਨਿਮਿਤ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ,
ਤੀਰ੍ਥਾਦਿਦੇਵਤਾਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਮਾਦਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਤੀਰਥ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਅਰਘ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮਃ ਕਮਲਨਾਭਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨੇ
ਕਮਲ-ਨਾਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਣਾਮ।
ਵ੍ਰਤਿਨਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਮ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਿਰਣਾ ਧੂਤਪਾਪਾ ਚ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਪਾਪ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ—
ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਚ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ 2.4.4.
ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾਂ ਸ੍ਮਰਣੀਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਜਾਹਨਵੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਕਦੇ ਵੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਮृਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਪਿਤृਸ੍ਨਾਨਂ ਗੁਰੁਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਘਮਰ੍षਣਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਾਂਗਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਤਥਾ
ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਅੰਗ ਵਜੋਂ ਤਰਪਣ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਬਹਿਰਾਗਤ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਜਲਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਾਂਚਲਂ ਪੀਡਯੇਦ੍ਬਹਿਃ
ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਚਾਦਰ ਬਾਹਰ ਨਿਚੋੜਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦੋषਪਰਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤਰ੍ਪਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਯਕ੍ਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਰੁਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਰੁਣ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ ਸੀ—
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਾ ਏਤਦਾऽऽਖ੍ਯਾਹਿ ਭਗਵਨ੍ਸ੍ਨਾਨਯੋਗਤਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਗੱਲ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ।
ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਾऽਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜਲੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ੀਤਤੋਯਨਿਮਜ੍ਜਨਾਤ੍ 2.4.4.
ਫਿਰ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕੂਪਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤਂ ਫਲਂ ਵਾਪੀਨਿषੇਕਤਃ
ਕੂਏਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਝਰੇषੁ ਨਿਮਜ੍ਜਨਾਤ੍
ਫਿਰ ਚਸ਼ਮੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।