ਅਥ ਮਹਰ੍षਿਰੁਪਾਗਤਕੌਤੁਕੋ ਨਿਜਤਪਃਫਲਮੇਵ ਤਦਾਗਮਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਹੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਧਾਤੁਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਰ੍ਜਗਨ੍ਮਯੀ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਈ।
ਆਲੁਲੋਕੇ ਸਮਾਯਾਤਂ ਗੌਤਮਂ ਸ਼ਿष੍ਯਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਟਾਭਿਰਤਿਤਾਮ੍ਰਾਭਿਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਗਹਿਰੀ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਸਨ।
ਭਸ੍ਮਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕੋਪੇਤਵਿਸ਼ਾਲਨਿਟਿਲੋਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚੌੜਾ ਮੱਥਾ, ਭਸਮ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਧਾਨਂ ਵਲ੍ਕਲੇ ਰਕ੍ਤੇ ਤਪਃ ਕृਸ਼ਿਤਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਲਾਲ ਛਾਲ ਦੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾਵਸਿਤੋਦਾਤ੍ਤਸਾਰੂਪ੍ਯਮਿਵ ਭਾषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਰਗੀ ਮਹਿਮਾ ਸੀ।
ਆਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸ਼ਂਭੁਪਦਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ
ਕृਤਾਂਜਲਿਂ ਮੁਨਿਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਸ੍ਤਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਗੌਰਿ ਸੁਭਗੇ ਲੋਕਮਾਤਰ੍ਦਯਾਨਿਧੇ
ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਗੌਰੀ, ਸੁਭਾਗੇ, ਦਇਆ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ।
ਅਹੋ ਮਾਨ੍ਯੇ ਮਾਨ੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯੈਵ ਪੁਰਾ ਵਯਮ੍ 1.3.1.5.
ਅਹੋ, ਆਦਰਨੀਯਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦੇਵਿ ਤੇ ਨ ਚੇਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਾਯਾਵਿਲਸਿਤਨ੍ਨਿਜਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਖੇਡ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਸ਼ੇषਂ ਮੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਮਾਯਾਵਿਲਸਿਤਂ ਤਵ
ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਖੇਡ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇ।
ਆਸ੍ਯਤਾਂ ਪਾਵਨੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਆਸਨੇ ਕੁਸ਼ਨਿਰ੍ਮਿਤੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਬਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਫ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੋ।
ਇਤਿ ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਮਾਨੀਤੇ ਦਰ੍ਭਾਂਕੇ ਪਰਮਾਸਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਗੱਦਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਨ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਕਲਾਂ ਪੂਜਾਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਦਸ਼ਨਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਪਰਿਧੌਤਦਿਸ਼ਾਮੁਖਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦ ਉਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਅਹੋ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਅਤੁੱਟ ਹੈ!
ਅਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਯਲ੍ਲਬ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਤਵ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਹੋਰ ਕੀ ਕੁਝ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਹੈ?
ਕੈਲਾਸਸ਼ੈਲਵृਤ੍ਤਾਂਤਃ ਕਂਪਾਤਟਤਪਃਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਕੰਪਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਆਗਤਾਸਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਰਮਮਿਮਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ 1.3.1.5.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षੇਃ ਸਰ੍ਵਵੇਦਿਨਃ
ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ
ਮਹਾਵੈਭਵਮੇਤਤ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇਰੀ ਹੈ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਵੈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ
ਆਗਮਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵੋਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵੇਦਾਨਾਮਪਿ ਪਾਰਗਃ
ਤੂੰ ਉਹ ਆਗਮਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਿਖਾਏ ਹਨ।
ਅਰੁਣਾਚਲ ਨਾਮ੍ਨਾਹਂ ਤਿष੍ਠਾਮੀਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਿਵਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਰੁਣਾਚਲ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਮਰੁਣਾਚਲਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਰੁਣਾਚਲ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੇਨ ਸਂਭਾषਾ ਸ਼ਿਵਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਸ਼੍ਰਵਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣਨਾ—
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮੈਤਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤੋ ਮੁਖਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮਸ੍ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਜੋ ਤਪਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ,
ਅਜ੍ਞਾਤਮਿਵ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪृਚ੍ਛ੍ਯਤੇ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਜੇ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।