ਪਾਸ਼ੇਨ ਵਰੁਣੋ ਬਦ੍ਧਃ ਪਾਸ਼ੇਨ ਗਣਪੇਨ ਤੁ
ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਫਾਂਸ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਣਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਫਾਂਸ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ।
ਤਾਡਿਤੋऽਨਿਲ ਏਵਾਥ ਉਤ੍ਤਰੇ ਨਰਵਾਹਨਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰਨਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਫਿਰ ਪਵਨ ਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਨਿਯੁਕਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕਾਰੋ ਚ੍ਚੈਰ੍ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਭਯਾਵਹਾ
ਫਿਰ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਜ੍ਵਲਨਾਕਾਰਾ ਸ਼ੁष੍ਕਮਾਂਸਾਤਿਭੈਰਵਾ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦੀ ਹੋਈ, ਸੁੱਕੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਪਾਲਕਰ੍ਤ੍ਰਿਕਾਹਸ੍ਤਾ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਭ੍ਯੁਪਗਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁषਿਤਾ ਯੁਦ੍ਧਲਾਲਸਾ
ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀਆਂ ਤੇ ਕਟਾਰਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸ਼ਕ੍ਤੀਃ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਸਾਂਸ੍ਤਥਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭਾਲੇ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਭਾਲੇ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ।
ਅਰ੍ਦ੍ਦਿਤੋ ਮਾਤृਸਂਘਸ੍ਤੁ ਪੀਡਿਤਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾ ਯਦਾ
ਜਦ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੀ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ,
ਖਡ੍ਗਾਦਿਭਿਃ षਡਰ੍ਕਾਂਸ਼ੁਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਛੇ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ।
ਕਰਾਨ੍ਦਿਨਕਰਸ੍ਯੈਵ ਚਰਣੌ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਭਾਸਕਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਮਨ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਤੇऽਪਿ ਨष੍ਟਾ ਜਰ੍ਜਰ ਮਸ੍ਤਕਾਃ ੫.੨.੮੨.
ਉਹ ਲੋੜੀਂ ਖੂਨ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਬਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਸ਼ੇਨ ਸੁਦृਢੇਨ ਚ
ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਵृਤ੍ਤਾਂਤਃ ਕਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਨष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਵਸਵੋ ਦੇਵਾਃ ਪੀਡਿਤਾ ਭਾਸ੍ਕਰਾ ਰਣੇ ਵਰੁਣੋ ਯਾਦਸਾਂ ਨਾਥਃ ਕ੍ਵ ਗਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਸੂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਭਾਸਕਰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ; ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ?
ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾ ਹਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਗਣੇਨ ਚ
ਭਦਰਕਾਲੀ ਅਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾ ਮਹਾਸ਼ਾਲਾ ਭਗ੍ਨਂ ਵੈ ਯਜ੍ਞਤੋਰਣਮ੍ ਆਜਗਾਮ ਕृਪਾਵਿष੍ਟੋ ਯਤ੍ਰਾਹਂ ਮਨ੍ਦਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵੱਡਾ ਮੰਡਪ ਸੜ ਗਿਆ, ਯਜਨ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਓਥੇ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਦੀਯਾਂ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾ ਮਹਾਦੇਵ ਵਸਵੋ ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਾਃ
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਵਸੂ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਕਾਯਾਵਰੋਹਣਂ ਦੇਵ ਤੁषਿਤਾਨਾਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸ਼ਿਤਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਤੁषਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ
ਇਹ ਤੁਸ਼ਿਤਾ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਣ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਚ੍ਚਤੁਃਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ੫.੨.੮੨.
ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਮ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਮਮੋ ਪਮਾਃ
ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਚੇਲੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਇਕ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਕਾਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਂਤ੍ਯਮੀ ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।
ਮੁਦਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਰ ਤਲ੍ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਹਨ।
ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਤਾਦृਸ਼ਾ ਜਾਤਾਸ੍ਤੁषਿਤਾ ਯਾਦृਸ਼ਾऽਭਵਨ੍ ਸਮੀਹਿਤਪ੍ਰਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਖ੍ਯਾਤੋ ਦੇਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਇੰਝ ਹੀ ਜੰਮੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯੇ ਗਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਸ਼ਾਂ ਦੇਵਂ ਕਾਯਾਵਰੋਹਣਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਕਾਇਆਵਰੋਹਣ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਾਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਣ—
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਗਤਾ ਯੇ ਚ ਨਰਕੇ ਪਿਤਰੋ ਗਣਾਃ
ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਗਏ ਹੋਣ—
ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਦੇਵਂ ਕਾਯਾਰੋਹਣਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਯਾਦ ਜਾਂ ਅਚਾਨਕ ਵੀ ਕਾਇਆਰੋਹਣ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਪਾਪਿਨੋਪਿ ਹਿ ਯੇ ਨਰਾਃ ੫.੨.੮੨.
ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂ, ਤਾਂ—