ਅਹਂ ਹਿ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋਰਵ੍ਯਾਹਤੋ ਜਨਃ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ,
ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਪਾਦਸੇਵਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਤ੍ਯਾਭਿਸੇਵਿਤਾऽਕਾਰਿ ਸਖੀਭਿਰਭਿਯੋਗਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਅਂਤਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਸ਼ਾਂਤਮਰੁਣਾਚਲਨਾਯਕਮ੍
ਅੰਦਰੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਰੁਣ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀ।
ਅਤ੍ਰਿਰ੍ਭृਗੁਰ੍ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚਾਂਗਿਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਅਤ੍ਰੀ, ਭ੍ਰਿਗੂ, ਭਰਦਵਾਜ, ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਾਸ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਤਤਮਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਵਰਾਪ੍ਤਯੇ 1.3.1.4.
ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਦਿਵ੍ਯਲਿਂਗਮਿਦਂ ਪੂਜ੍ਯਮਰੁਣਾਦ੍ਰਿਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰਿ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਾ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵੈਰਾਤਿਥ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਯਮਤ੍ਰਰ੍षਿਭਿਰ੍ਭਕ੍ਤੈਰ੍ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਤਮਥਾਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਇਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਭਗਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ।
ਵਨਾਂਤਰਂ ਗਤੇਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਫਲਾਹृਤੇਃ
ਸਵੇਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾਨਾਦਿਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਗਤਸ਼੍ਚ ਵਿਪਿਨਾਂਤਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਮੁਨਿਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੈਰਿਤ ਆਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਦ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, 'ਮੁਨੀ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?', ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, 'ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨੇਨਾਸਨੇਨ ਪਾਦ੍ਯੇਨਾਰ੍ਘੇਣ ਸੂਨृਤੈਃ
ਉਠ ਕੇ, ਆਸਨ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਸੂਨੁਸ੍ਤਾਮਨ੍ਯੇ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
'ਪੁੱਤ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਧੀਰਜ ਰੱਖ,' ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਭਵਤ੍ਕਲ੍ਪਬਹੁਲੋ ਮਣਿਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਕੁਲਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਮਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਦੂਰੇ ਵਿਮਾਨਸ਼ਤਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ 1.3.1.4.
ਉਸ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਦਿਵਿਆ ਵਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਗੌਰ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਮਂ ਸਰ੍ਵਮਪਸ਼੍ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਜ্ঞান ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਚਰੈਰ੍ਵृਤ੍ਤਮਾਵੇਦਿਤਮਥਾਸ਼ृਣੋਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ।
ਅਥ ਮਹਰ੍षਿਰੁਪਾਗਤਕੌਤੁਕੋ ਨਿਜਤਪਃਫਲਮੇਵ ਤਦਾਗਮਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਹੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਧਾਤੁਂ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਰ੍ਜਗਨ੍ਮਯੀ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਈ।
ਆਲੁਲੋਕੇ ਸਮਾਯਾਤਂ ਗੌਤਮਂ ਸ਼ਿष੍ਯਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੌਤਮ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਟਾਭਿਰਤਿਤਾਮ੍ਰਾਭਿਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਗਹਿਰੀ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਸਨ।
ਭਸ੍ਮਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕੋਪੇਤਵਿਸ਼ਾਲਨਿਟਿਲੋਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚੌੜਾ ਮੱਥਾ, ਭਸਮ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਧਾਨਂ ਵਲ੍ਕਲੇ ਰਕ੍ਤੇ ਤਪਃ ਕृਸ਼ਿਤਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਲਾਲ ਛਾਲ ਦੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾਵਸਿਤੋਦਾਤ੍ਤਸਾਰੂਪ੍ਯਮਿਵ ਭਾषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਰਗੀ ਮਹਿਮਾ ਸੀ।
ਆਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸ਼ਂਭੁਪਦਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ
ਕृਤਾਂਜਲਿਂ ਮੁਨਿਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਸ੍ਤਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਗੌਰਿ ਸੁਭਗੇ ਲੋਕਮਾਤਰ੍ਦਯਾਨਿਧੇ
ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਗੌਰੀ, ਸੁਭਾਗੇ, ਦਇਆ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ।