ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਛੂਹਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਲ੍ਲਿਂਗੇ ਲਯਂ ਗਤਾ
ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਪਿਂਗਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ।। 5.2.81.
ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪਾਪਣ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪਿੰਗਲਾ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।
ਅਤੋ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪਿਂਗਲੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਕਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਪਿੰਗਲੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਸ਼ਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਪਿਂਗਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਪਿੰਗਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਦੇਵਾ ਵਸ਼੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤੇषਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੁਰਗ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮੋ ਧਨੇਨ ਸਹਿਤਃ ਕੁਲੇ ਤੇषਾਂ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਪਿਤॄਣਾਮਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਸਦਾ ਰਹੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਯਾਨਿ ਲਿਂਗਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਗੋਪ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਕਟਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਲਿੰਗ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਲੁਕਵੇਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਪਸ਼ਟ—
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨ ਨਰਃ ਕਾਯਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸृष੍ਟਿਕਾਮਸ੍ਯ ਮਨੋਵਰ੍ਵੈਸ੍ਵਤੇਂऽਤਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ—
ਵਾਮਾਦਜਾਯਤਾਂਗੁष੍ਠਾਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਨਮੀ।
ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਨਵਦ੍ਯਾਂਗੀਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਕਮਲਲੋਚਨਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ—
ਦਦੌ ਸ ਦਸ਼ ਧਰ੍ਮਾਯ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਕੁੜੀਆਂ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਤੇਰਾਂ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਰੋਹਿਣੀ ਵਲ੍ਲਭਾ ਜਾਤਾ ਤਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਰੋਹਿਣੀ ਸਦਾ ਚੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣੀ।
ਚਂਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਤਥਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਃ ਕृਤਃ
ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਮਂਤ੍ਰਿਤੋऽਹਂ ਮੋਹੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜੇ
ਮੈਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਵਲੋਂ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਪਰਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਮੋਹ ਕਾਰਨ।
ਹਵ੍ਯਵਾਹਸ੍ਤਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਹਨ੍ਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸਮੀਰਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ੍ਮਰਂਤ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ ੫.੨.੮੨.
ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਿਆਰੀ।
ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵषਟ੍ਕਾਰੋ ਹੋਤਾऽਧ੍ਵਰ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਚ
ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਸ਼ਟ-ਉਚਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਹੋਤਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਅਧਵਰਯੁ ਹੈਂ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਾਗਧੇਯਾਨਿ ਵਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਯਂ ਭਯਾਤ੍
ਇਹ ਅੱਗ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਂ ਨੈਵ ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯਸ਼ਾਸਿਤਃ
ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯੇ ਚ ਯਜ੍ਞੇ ਸਮਾਨੀਤਾ ਦੇਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰ
ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਕਰ—
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਮਯਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼੍ਚਾਦੇਸ਼ਕਾਰੀ ਚ ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਰੀਡਨਕਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਅੱਗ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ, ਪਿਆਰੀ।
ਲਲਾਟੇ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਛ੍ਵਸਂਤ੍ਯਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਭ੍ਰੂ ਭੰਨ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਮਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਨਾਸਾਗ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਦਬਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਉਸਦੀ ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ—
ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਂਗੁਲਿਤ੍ਰਾ ਚ ਕਵਚਾਬਦ੍ਧਮੇਖਲਾ
ਉਸਦੀ ਉਂਗਲ 'ਤੇ ਗੋਹ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਬੰਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਕਵਚ 'ਤੇ ਪਟਕਾ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਸ਼ਤਭੁਜਾ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣੋਦਰੀ ੫.੨.੮੨.
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਸੀ।