ਚਿਰਂ ਜੀਵਤੁ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ਵਾਨਰੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ਸਦਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਵਾਨਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਰਹੇ, ਚਿਰ ਜੀਵੇ।
ਆਖਂਡਲੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਯਮੋ ਵੈ ਨਿऋਤਿਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਃ ਪਾਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਅੰਗਦ, ਅੱਗ, ਧਨਵੰਤ ਯਮ, ਨਿਰਿਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵਚਨਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰੋऽਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਵਾਨਰ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ ਗਈ?
ਅਥੋਚੁਃ ਸਤ੍ਯਮੇਵੈਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮੇ 5.2.79.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਈ ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।'
ਏष ਦੇਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਘ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਕृਤਂ ਰੂਪਮਨੇਨ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਹੱਥ ਦੇ ਪੱਬਰ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸੇਨਾਗ੍ਰਗਾ ਮਂਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕਿਂਕਰਾ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—
ਭੂਯੋ ਬਨ੍ਧਵਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸਂਭਾष੍ਯ ਤੁ ਦਸ਼ਾਨਨਮ੍
ਫਿਰ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨ ਕਾਲਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵੇਧਸੋऽਪਿ ਵਾ
ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਨਾ ਹੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਆਪ—
ਰਾਮ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਲਂਕਾ ਸੀਤਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੰਕਾ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ—
ਸਖਾਯਂ ਵਾਨਰਪਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਹਰਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਇਹ ਦੋਸਤ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਲੀ ਕਿਮਰ੍ਥਮੇਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਵਾਲੀ, ਇਹ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?
ਨਾਯਂ ਵਿਦਿਤਵਾਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਹਨੁਮਾਨਾਤ੍ਮਨੋ ਬਲਮ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਰਾਮਂ ਤੁ ਮੁਨਯੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ 5.2.79.
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਪस्वੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨ ਬਲੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਗਤੌ ਨ ਮਤਾਵਪਿ
ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਹਿ ਬਲਂ ਯੇਨ ਬਲਿਨਾ ਵਾਲਿਮਰ੍ਦਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਵਲੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਨ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮੇਤਸ੍ਯ ਤੁ ਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਅਸੌ ਹਿ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋऽਪਿ ਬਾਲਾਰ੍ਕ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਇਹ ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤੂਰ੍ਣਮਾਧਾਵਤੋ ਰਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਮਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਗਿਰੌ ਪਪਾਤੈष ਸ਼ਕ੍ਰਵਜ੍ਰਾਭਿਤਾਡਿਤਃ ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਬਾਲੇ ਮृਤਕਲ੍ਪੇऽਸ਼ਨਿਕ੍ਸ਼ਤਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਇਹ ਬੱਚਾ ਡਿੱਗਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ—
ਤਤੋ ਵਾਯੁਃ ਸਮਾਦਾਯ ਮਹਾ ਕਾਲਵਨਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਵਾਯੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਲਿਂਗੇਨ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਲਵਂਗਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਲਿੰਗ ਨੇ ਛੂਹਿਆ, ਵਾਨਰ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਵਂਤਮਿਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਵਨੋ ਹਰ੍षਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਪਵਨ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ 5.2.79.
ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਠ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸੁਰੈਰ੍ਵृਤਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਕਰੋਤ੍ਸृष੍ਟਵਜ੍ਰੇਣ ਯਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯਹਨੁਰ੍ਹਤਃ
ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਠੋਡੀ ਵੱਜੀ ਸੀ,
ਵਰੁਣੋऽਸ੍ਵ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਨਾਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਚ ਪ੍ਰਭਾ ਦਤ੍ਤਾ ਪਵਨੇਨ ਗਤਿਰ੍ਦ੍ਰੁਤਾ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਪਵਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਅਘਾਤ ਰਹੇਗਾ।