ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕਿਂਨਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਖਙ੍ਗਧਰੈਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰੇਮੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਗੁਪ੍ਤੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਲੁਕਵੀਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗੁਪ੍ਤਾ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਣਕੋਵਿਦਾਃ
ਉਥੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਖਸ਼ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਵਡਲਂ ਮਣਿਭਦ੍ਰਸੁਤਂ ਪ੍ਰਿਯੇ 5.2.75.
ਪਰ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਣੀਭਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਡਾਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਿਆਰੇ—
ਕੇਤਕੀਗਰ੍ਭਪਤ੍ਰਾਭੈਰ੍ਦਂਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਤਰਾਨਨਮ੍
ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਭਾਰ੍ਯਾਸਹਾਯਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਚ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮਾ ਵੀਰਾਨੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਵੀਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦੇਵਾ ਦੇਵਰ੍षਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਂਨਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ—
ਨੇਹ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਿਨਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵਿਹਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਚਿਰਮ੍
ਇਥੇ ਬਿਨਾਂ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਘੁੰਮਣਾ ਜਾਂ ਖੇਡਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਯੇਨਕੇਨਚਿਦਨ੍ਯਾਯਾਦਵਮਨ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰੇ—
ਏਵਂ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਵਡਲੋ ਵਿਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਡਾਲਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਤੁ ਸ ਤਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਪਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਕੇ—
ਗृਹ੍ਣੀਤ ਬਧ੍ਨੀਤ ਨਿਕृਨ੍ਤਤੈਨਂ ਪਿਬਾਮ ਖਾਦਾਮ ਚ ਵृਤ੍ਤਹੀਨਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਫੜੋ, ਬੰਨ੍ਹੋ, ਕੱਟੋ—ਆਓ ਇਸ ਗੁਣਹੀਨ ਨੂੰ ਪੀ ਲਵਾਂ ਤੇ ਖਾ ਲਵਾਂ!
ਤਤਃ ਸ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਯਮਦਣ੍ਡਕਲ੍ਪਾਂ ਮਹਾਗਦਾਂ ਕਾਂਚਨਪਟ੍ਟਨਦ੍ਧਾਮ੍ 5.2.75.
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨੀ ਹੋਈ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਵਲਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਂ ਬਾਹੁਬਲਂ ਤਥੈਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦਾਰ੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤਤ ਏਵ ਤੂਰ੍ਣਮਾਕਾਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਮੂਢਸਂਜ੍ਞਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਵਦ੍ਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯਸਂਘਾਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਦਨਾਭਿਤਪ੍ਤਃ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵੈ ਵਡਲੇਨ ਨੁਨ੍ਨਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਡਾਲਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਣਿਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਮਣਿਭਦ੍ਰਾ,
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾ ਨਲਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਸੇਵਿਤਾ ਵਡਲੇਨ ਤੁ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਹਣੀ ਨਲਿਨੀ ਵਡਾਲਾ ਵੱਲੋਂ ਭੋਗੀ ਗਈ ਸੀ,
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਦੀਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਭਾਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤੋ ਵਡਲੋ ਭੋਗਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ, ਵਡਾਲਾ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਜਨਮਿਆ।
ਪੀਡਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਯਰੋਗੇਣ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਮ੍
ਕਸ਼ੇਰ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਲਚਲ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਸਹਸਾ ਸ਼ਾਪਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਤ੍ 5.2.75.
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਸ਼ਾਪ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਕਥਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਾਤੇਨ ਮਣਿਭਦ੍ਰੇਣ ਵਲ੍ਲਭਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਮਣਿਭਦ੍ਰਾ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ?
ਧਨ੍ਯੋऽਸੌ ਮਣਿਭਦ੍ਰੋऽਪਿ ਮਤ੍ਤਾਤੋ ਯੇਨ ਭੂਤਲੇ
ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਮਣਿਭਦ੍ਰਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਵਡਲੇਨ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਧਨ੍ਯੋऽਹਂ ਪ੍ਰਭੁਕਾਰਣਾਤ੍
ਵਡਾਲਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਧੰਨ ਹਾਂ।'
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਃ ਸਂਚਿਤਸ਼੍ਚਿਰਮ੍
ਅਨਿਆਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਡਲਸ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਂਗ੍ਵਂਧਂ ਕ੍ਸ਼ਯਰੋਗਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਾਲਾ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੰਗੜਾ ਤੇ ਕਸ਼ੇਰ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੇਖਿਆ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਂਤਂ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਂ ਵਿਲ ਪਂਤਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਮਯਾ ਕੁਪਿਤ੍ਰਾ ਹਾ ਵਤ੍ਸ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਘਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਹ ਭਰਦਾ, 'ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।'