ਤਸ੍ਯਾਰਾਧਨਤੋ ਭੂਪ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਤੇषਾਂ ਮਨੋਰਥਾਵਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਰਾਜਾ ਰਿਪੁਂਜਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਣਾਧੀਸ਼ਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਰਾਜਾ ਰਿਪੁੰਜਯ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਹ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਜੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਪਞ੍ਚਮ ਆਵਂਤ੍ਯਖਂਡੇ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਲਿਙ੍ਗਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਰਾਜਸ੍ਥਲੇਸ਼੍ਵਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤੀ ਖੰਡ, ਚੌਰਾਸੀ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਮਹਾਤਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਸਥਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਾਤਮ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਾਪਹਰਂ ਦੇਵਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਕਾਮਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਜਾਣ ਲੈ, ਦੇਵੀ ਜੀ, ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧਨਦਸ੍ਯ ਸਖਾ ਦੇਵਿ ਮਣਿਭਦ੍ਰੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਦੇਵੀ ਜੀ, ਮਣਿਭਦ੍ਰਾ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਦਾ ਕਾਮੀ ਸਦਾ ਮਤ੍ਤੋ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਦਾ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਾਮਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਰਹਸਿ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਰਸ ਤੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਇਕ ਲੁਕਵੀਂ ਥਾਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਤਾਂ ਵੈ ਵਿਦ੍ਰੁਮਸਂਛਨ੍ਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਵਿਰਾ ਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਲਾਲ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਨਖ਼ਰੇਦਾਰ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਕੁਬੇਰਭਵਨਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਵਲ੍ਲਭਾਂ ਧਨਦਸ੍ਯ ਚ
ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕਿਂਨਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਖਙ੍ਗਧਰੈਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰੇਮੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਗੁਪ੍ਤੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਲੁਕਵੀਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗੁਪ੍ਤਾ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਣਕੋਵਿਦਾਃ
ਉਥੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਖਸ਼ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਵਡਲਂ ਮਣਿਭਦ੍ਰਸੁਤਂ ਪ੍ਰਿਯੇ 5.2.75.
ਪਰ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਣੀਭਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਡਾਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਿਆਰੇ—
ਕੇਤਕੀਗਰ੍ਭਪਤ੍ਰਾਭੈਰ੍ਦਂਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਤਰਾਨਨਮ੍
ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਭਾਰ੍ਯਾਸਹਾਯਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਚ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮਾ ਵੀਰਾਨੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਵੀਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦੇਵਾ ਦੇਵਰ੍षਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਂਨਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ—
ਨੇਹ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਿਨਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵਿਹਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਚਿਰਮ੍
ਇਥੇ ਬਿਨਾਂ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਘੁੰਮਣਾ ਜਾਂ ਖੇਡਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਯੇਨਕੇਨਚਿਦਨ੍ਯਾਯਾਦਵਮਨ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰੇ—
ਏਵਂ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਵਡਲੋ ਵਿਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਡਾਲਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਤੁ ਸ ਤਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਪਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਕੇ—
ਗृਹ੍ਣੀਤ ਬਧ੍ਨੀਤ ਨਿਕृਨ੍ਤਤੈਨਂ ਪਿਬਾਮ ਖਾਦਾਮ ਚ ਵृਤ੍ਤਹੀਨਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਫੜੋ, ਬੰਨ੍ਹੋ, ਕੱਟੋ—ਆਓ ਇਸ ਗੁਣਹੀਨ ਨੂੰ ਪੀ ਲਵਾਂ ਤੇ ਖਾ ਲਵਾਂ!
ਤਤਃ ਸ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਯਮਦਣ੍ਡਕਲ੍ਪਾਂ ਮਹਾਗਦਾਂ ਕਾਂਚਨਪਟ੍ਟਨਦ੍ਧਾਮ੍ 5.2.75.
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨੀ ਹੋਈ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਵਲਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਂ ਬਾਹੁਬਲਂ ਤਥੈਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦਾਰ੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤਤ ਏਵ ਤੂਰ੍ਣਮਾਕਾਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਮੂਢਸਂਜ੍ਞਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਕਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਵਦ੍ਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯਸਂਘਾਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਦਨਾਭਿਤਪ੍ਤਃ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵੈ ਵਡਲੇਨ ਨੁਨ੍ਨਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਡਾਲਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਣਿਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਮਣਿਭਦ੍ਰਾ,
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾ ਨਲਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਸੇਵਿਤਾ ਵਡਲੇਨ ਤੁ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਹਣੀ ਨਲਿਨੀ ਵਡਾਲਾ ਵੱਲੋਂ ਭੋਗੀ ਗਈ ਸੀ,