ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤ੍ਸੁਖਸਂਵृਦ੍ਧਾ ਜਰਾਮृ ਤ੍ਯੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਲੋਕ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯੌਵਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਾਃ ਸਤਤਂ ਧਰ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਵਾਨ ਰਹੇ, ਦੁਵਿਧਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੇ।
ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਸ੍ਵਾਦਵਦ੍ਭਿਃ ਫਲੈਰ੍ਯੁਤਾ
ਧਰਤੀ ਬਿਨਾ ਹਲ ਚਲਾਏ ਜਾਂ ਬੀਜ ਬੋਏ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਕਾਲੇ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਬਹੁਦੁਃਖਾਨਿ ਮੁਹੁਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਲੱਗੇ।
ਤਥਾ ਸਂਹ੍ਰਿਯਮਾਣੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਮੁਕਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ—
ਤੇਨੈਵਾਪ੍ਯਾਯਿਤੋ ਲੋਕਃ ਸੁਖੀ ਜਾਤੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤੋ ਵਾਰਿਦੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮੇਘਾਨ੍ਵੈ ਵਿਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ; ਸੰਵਰਤ ਨੇ ਬਦਲ ਬਣ ਕੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਮਾਰੁਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਾਮਧਾਰਯਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਹਵਾ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਯਜ੍ਞਾ ਨ ਜਪੋ ਹੋਮੋ ਨ ਚ ਪਕ੍ਤਿਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤ 5.2.74.
ਕੋਈ ਯਜਨ, ਜਪ, ਹੋਮ ਜਾਂ ਪਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਭਵਦ੍ਧਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਫਿਰ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਕਿਂਨਰਮਹੋਰਗਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਗਗਨੇਚਰਾਃ
ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਗਂਗਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਸਿਂਧੁਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸਿੰਧੂ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਆ ਗਈਆਂ।
ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਦੇਵਿਕਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸ਼ਰਯੂਃ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਤਥਾ
ਵਿਪਾਸ਼ਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਿਕਾ, ਸ਼ਰਯੂ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਵੀ ਆ ਗਈਆਂ।
ਪਾਰਾ ਵੇਦ ਸ੍ਮृਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵੇਤ੍ਰਘ੍ਨੀ ਨਰ੍ਮਦਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਪਾਰਾ, ਵੇਦ, ਸ੍ਰੁਤੀ, ਵੈਤਰਣੀ, ਨਰਮਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਵੀ ਆ ਗਈਆਂ।
ਪੁष੍ਕਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਾਗਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਾਸੋ ਨੈਮਿषਸ੍ਤਥਾ ।। ਪृਥੁਤੀਰ੍ਥੋਦਕਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵਾਮਰਕਂਟਕਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਵੀ, ਪਠਤਿਰਥ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਅਤੇ ਅਮਰਕੰਟਕ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰਃ ਕੁਸ਼ਾਵਰ੍ਤ੍ਤੋ ਬਿਲ੍ਵਕੋ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤਃ
ਗੰਗਾਦਵਾਰ, ਕੁਸ਼ਾਵਰਤ, ਬਿਲਵਕ ਅਤੇ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਭृਗੁਤੁਂਗਃ ਸੁਕੁਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਜਗਂਧਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਵਤਿ 5.2.74.
ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਗ, ਸੁਕੁਕਸ਼ ਅਤੇ ਅਜਗੰਧ ਵੀ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਆ ਗਏ।
ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਚ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਮੁਨਯੋ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ
ਮੁਨੀ ਤੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਅਤੇ ਚਾਰੋ ਵੇਦ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਅਨਂਤਰਂ ਮਯਾ ਮੇਰੁਃ ਸ੍ਥਲਾਕਾਰਃ ਕृਤਸ੍ਤਤਃ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਾਗਰਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਲਵਣਾਦਯਃ
ਫੌਰਨ, ਮੈਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਰ, ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਅਥ ਵ੍ਯਾਕੁਲਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਚ ਰਾਜਾ ਰਿਪੁਂਜਯਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਿਪੁੰਜਯਾ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਮਦੀਯੇਨ ਵਰਾਨਨੇ
ਮੇਰੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ।
ਸ੍ਥਲੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਪ ਰਾਜਾਹਂ ਮਯਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਨੋਦਤਃ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤੇਨਾਹਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦृष੍ਟੋ ਵਾਙ੍ਮਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਬੋਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ।
ਪ੍ਰਭਾਵਮਤੁਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਦੀਯਂ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਪਰਮ੍ ਭੂਯਃਸ੍ਤੁਤੋऽਪਿ ਤੇਨਾਹਂ ਤੁष੍ਟੋ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਮੇਰੀ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਲਾਹਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮੇ ਸੁਦृਢਾ ਭੂਯਾਤ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵॆਸ਼ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ। ਤੁष੍ਟੋਹਂ ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਨृਪ ॥ 5.2.74.
ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੱਕੀ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਰਹੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੁੜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਮਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕਾਮਃ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, 'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇਗਾ', ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇਗੀ।
ਅਧृष੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਂਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗਾ।