ਅਹਂ ਚ ਨਿष੍ਕਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਵ ਮਾਨਸਪਂਕਜੇ
ਮੈਂ ਵੀ, ਨਿਰਭਾਗ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦੇਵੀ ਕਂਪਾਂਤਿਕਂ ਯਯੌ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਵੀ ਕੰਪਾ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਂਪਾਂ ਚ ਵਿਮਲਾਂ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਮੁਨਿਸਮਘਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਤੇ ਕੰਪਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗਣ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੇਵਦੇ ਹਨ,
ਫਲਪੁष੍ਪਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਸਂਕੁਲਮ੍
ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ,
ਕਾਮਾਗ੍ਨਿਪਰਿਵੀਤਾਂਗੀ ਤਪਃਕ੍ਸ਼ਾਮੇਵ ਸਾऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਪस्या ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਮਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਂਗੀ ਪੁਰਾਰਿਵਿਰਹਾਕੁਲਾ ।। 1.3.1.3.
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਛਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਸੀ।
ਇਮਮਘਹਰਮਾਗਤਾਨਿਸ਼ਂ ਸ੍ਵਯਮਪਿ ਪੂਜਯਿਤੁਂ ਤਪੋਭਿਰੀਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਆਈ।
ਕਥਮਿਵ ਵਿਰਹਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਸਹ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਧਿਯਾਤ੍ਰ ਭृਸ਼ਂ ਮਨੋਭਵੇਨ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਾਮਦੇਵ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ਤੀ ਸ੍ਤੁਤਿਸ਼ਤੈਰੁਪਾਯੈਃ ਸ਼ਿਵਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮਵਿਨਾਭੂਤਾ ਸਦਾ ਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਤਥਾ ਮਾਯਾਂ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮੀਯਾਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤੁਮੀਹਸੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਆਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯੈਵ ਸਮੁਪੇਤਾਸਿ ਪਾਰ੍ਵਤਿ
ਆਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਪਹੁੰਚੀ।
ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਤਪਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਥਾਨੇਸ੍ਮਿਚ੍ਛਿਵਕਲ੍ਪਿਤੇ
ਇਸ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਪ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾਪਿ ਜਗਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤ੍ਵਦਧੀਨਾ ਜਗਨ੍ਮਯਿ
ਵਰਨਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮੂਰਤੀ।
ਨਿष੍ਕਲਂ ਸ਼ਿਵਮਤ੍ਯਂਤਂ ਧ੍ਯਾਯਂਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਿਰਲੇਪ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤਵ ਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਵੈਵਾਚਾਰਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਤੇਰੇ ਮੁੱਖ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੌਰੀ ਸੁਸ੍ਥਿਰਮਾਨਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਰੀ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾ ਭੂषਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਗਣਭੂषਿਤਾ 1.3.1.4.
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਲਕੈਃ ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਲ੍ਪਮਨਯਚ੍ਚ ਕਪਰ੍ਦृਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਜਟਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਮृਗੇषੁ ਕृਤਸਂਤੋषਾ ਸ਼ਿਲੋਂਛੀਕृਤਵृਤ੍ਤਿषੁ
ਉਹ ਹਿਰਣਾਂ ਵਿਚ ਸੰਤੋਖ ਪਾ ਕੇ, ਝੂਣ-ਝੂਣ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿषਵਣਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਮ੍ਪਾ ਪਯਸਿ ਨਿਰ੍ਮਲੇ
ਕੰਪਾ ਦੀ ਸੁੱਧ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਰੋਪਣੈਰ੍ਦਾਨੈਰਸ਼ੇषਾਤਿਥਿਪੂਜਨੈਃ
ਉਹ ਰੁੱਖ ਲਾ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਵਰ੍षਾਸੁ ਸ੍ਥਂਡਿਲੇਸ਼ਯਾ
ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੇਟਦੀ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਮੁਪੇਯੁषਾਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਜੋ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਯਮੁਚ੍ਚਿਤ੍ਯ ਵਨਾਂਤਾਤ੍ਪਲ੍ਲਵਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਖੁਦ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸੈਕਤਂ ਲਿਂਗਂ ਕਂਪਾਰੋਧਸਿ ਪਾਵਨੇ
ਉਹ ਕੰਪਾ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰੇਤ ਦਾ ਲਿੰਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਰਕ੍ਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਚਂਦਨੈਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਵਿੱਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਧੂਪੈਰ੍ਦੀਪਸ਼੍ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ 1.3.1.4.
ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨੈਵੇਦ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਭਰਕੇ,
ਅਥ ਦੇਵਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਂਸ਼ੋਧਯਿਤੁਮਂਬਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਆਏ।
ਅਤਿਵृਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਾਹਂ ਤਂ ਕਮ੍ਪਾਯਾਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕੰਪਾ ਦਰਿਆ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ।