ਮਾ ਵਧੀਃ ਕਸ੍ਯ ਕਾਸੀਤਿ ਕਿਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਿ ਸੁਤਾਨਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਾਰ ਨਾ! ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?'
ਜੀਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਮਮ ਵਾਸੋऽਯਂ ਯਥਾ ਮੇ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
'ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਹੁਣ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਗਂਗਾ ਜਹ੍ਨੁਸੁਤਾ ਮਹਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਾ
'ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਹਾਂ, ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਇਮੇऽष੍ਟੌ ਵਸਵੋ ਦੇਵਾ ਮਹਾਭੀਮਾ ਮਹੌਜਸਃ
'ਇਹ ਅੱਠ ਵਸੁ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੇਵਤਾ।'
ਤੇषਾਮਾਨਯਿਤਾ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਦृਤੇ ਭੁਵਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਜ੍ਜਨਨੀਹੇਤੋਰ੍ਮਾਨੁषਤ੍ਵਮੁਪਾਗਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਲਈ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਗਙ੍ਗਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੰਗਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭੁਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਤ੍ਕष੍ਟਂ ਯਦਮੀ ਘਾਤਿਤਾਃ ਸੁਤਾਃ
ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ!
ਹਾ ਵਤ੍ਸਾ ਹਾ ਸੁਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਹਾ ਤਾਤਾਸ੍ਤਨਯਾਃ ਕ੍ਵ ਵੈ 5.2.71.
ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ! ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ! ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ?
ਮਾਤਰ੍ਮਾਤੇਤਿ ਕਰੁਣਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਃ ਸ੍ਵਯਮਾਗਤਾ
ਮਾਂ! ਮਾਂ! ਕਹਿ ਕੇ, ਕਰੂਣ ਰੋਦਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਆਪ ਆ ਗਏ।
ਕਸ੍ਯ ਜਾਤੁ ਪ੍ਰਣੀਤੇਨ ਪਿਂਗੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰੇਣੁਨਾ
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ,
ਅਂਗਪ੍ਰਤ੍ਯਂਗਸਂਭੂਤਾ ਮਨੋਹृਦਯਨਂਦਨਾਃ
ਅੰਗ-ਅੰਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਐਸੇ ਬੱਚੇ ਬਣਾਏ ਹਨ?
ਕਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਨੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਹਨਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਰੁਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੂਣ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਿ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਿਸ੍ਮਯੋਪ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਚਿਂਤਯਤ੍
ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਸਮੁਦ੍ਰਮਹਿषੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਨਦੀ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਰਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਨਦੀ,
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਮੀਪਮਗਮਨ੍ਮੁਨਿਃ ਉਵਾਚੋਚ੍ਚੈਰ੍ਵਿਯਤ੍ਸ੍ਥੋऽਸੌ ਦੇਵਿ ਗਂਗੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਨਾਰਦੋऽਹਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰੋਦਿषਿ ਪਾਵਨਿ 5.2.71.
'ਮੈਂ ਨਾਰਦ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ?'
ਧृਤਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਦੇਵੇਨ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ
ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਨਦੀ ਤਥਾ
ਨਾਰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਦੇਵ ਨਦੀ ਵੀ—
ਮਯਾ ਨਾਰਦ ਮੋਹੇਨ ਕृਤੋऽਧਰ੍ਮੋ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਃ
'ਮੈਂ, ਨਾਰਦ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਅਧਰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਸਮੁਦ੍ਰੇਣ ਵਿਯੋਗਸ੍ਤੁ ਸਂਜਾਤੋ ਮਮ ਦੈਵਤਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਘੜੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੱਬੀ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ।
ਅਤੋ ਮਯਾ ਵਿਲਪਿਤਂ ਮਗ੍ਨਯਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਵਸੂਨਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਰਣੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵਸਵੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਜ੍ਞਾਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾऽਧੁਨਾ 5.2.71.
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੂੰ ਸਚ ਬੋਲਿਆ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਅਪਵਾਦਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਭਵਂਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ।