ਤਿਸ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਾਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ.
ਕਦਾ ਮृਗਰਸਾਵਿष੍ਟੋ ਦੇਵਾਦ੍ਵੈ ਵਾਤਰਂਹਸਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਟੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਮਨ ਹੋਇਆ.
ਗਜੇਂਦ੍ਰਮृਗਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਿਂਹਸਂਬਰਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਹਾਥੀਆਂ, ਹਿਰਣਾਂ, ਬਾਘਾਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਅਤੇ ਭੈਂਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ.
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਕਦਲੀਖਂਡਮਂਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਦਲੀ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ.
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦਰ੍ਪਣਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਸਰੋ ਨੀਰਜਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਸੀ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ.
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕਾਨਨਸ੍ਯੇਵ ਦੇਵਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ.
ਚਿਤ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਭੂਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਨਿਸ਼੍ਚਲਃ
ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ.
ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਕੋਟਿਸਦृਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨृਪਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ 5.2.70.
ਉਹ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀਆਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਤਾਕਤਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ.
ਤਪੋਰਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਂਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਮਥੇਨਾਕੁਲੀਕृਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ.
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਵ੍ਯਯਃ ਸੁਭ੍ਰੂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈ.
ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਮृਤਂ ਯਦੇਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਲਾਘਵਮ੍
ਜੋ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਹੈ.
ਭਜ ਮਾਮਨਵਦ੍ਯਾਂਗਿ ਤਵੇਤਦ੍ਵਦਨਾਮृਤਮ੍
ਹੇ ਨਿਰਮਲ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਬੋਲੀਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਜਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪਿਬਾਮਿ ਚੇਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਲੋਕਗਤਂ ਹਿ ਮਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪ ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਪੀ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰष੍ਟਾਯਾਂ ਮਯਿ ਤਾਤਸ੍ਯ ਵਿਨष੍ਟੇ ਕਨ੍ਯਕਾਫਲੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਖੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤੇ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰੇਮ ਮਮੋਪਰਿ ਮਹੀਪਤੇ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਯਯਾਚੇ ਪ੍ਰਣਤਃ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਿਜਤਪੋਵਨੇ 5.2.70.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਣ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਗਤੋ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਮਥੇਨ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਕਦਲੀਖਣ੍ਡਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਰਮ੍ਯਾਸੁ ਵਨਰਾਜਿषੁ ਸਿषੇਵੇ ਚਾਰੁ ਸੁਰਤਂ ਸ ਵਿਦਗ੍ਧੋऽਤਿਮੁਗ੍ਧਯਾ
ਕੇਲੇ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਤੁਰ ਵਿਅਕਤੀ ਬਹੁਤ ਮਾਸੂਮ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਹਿ ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਸ੍ਯ ਵਰਾ ਨਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਵਿਅਕਤੀ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਿਤੋ ਵਿਕਟਾਕਾਰੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰੋਤ੍ਕਟਕਟਾਨਨਃ ਜਹਾਰ ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟੋ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਇੱਕ ਭੜਕਦਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਰਾਜਾ ਚ ਤਾਂ ਹृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਯੋਗਵਿषਮੂਰ੍ਛਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਾ ਪ੍ਰਿਯੇ ਪ੍ਰੇਮਪੀਯੂषੇ ਪ੍ਰਣਯਾਮृਤਦੀਰ੍ਘਿਕੇ
ਹਾਏ ਪ੍ਰੀਤਮ! ਪਿਆਰ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ, ਲੰਬੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਧਾਰ!
ਪੁਨਰਿਨ੍ਦੁਮਿਵਾਨਂਦਂ ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਮੁਖਮ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਬਭ੍ਰਾਮ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਃ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁੜ ਕਦ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ? ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਦਰ੍षਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਤੁ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨृਪਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਮਂਤਂ ਭ੍ਰਮਰਂ ਯਥਾ
ਜਦ ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਾਜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਾਮਾਤਰਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਹਿ ਮਹੀਪਾਲ ਨੇਪਾਲਵਿषਯਸ੍ਤਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜਵਾਈ ਸਮਝ ਕੇ, ਓਹਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਨੇਪਾਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇਰੀ ਹੈ।'
ਕੁਲੀਨਾ ਰੂਪਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਿਸ੍ਰੋ ਭਾਰ੍ਯਾਃ ਕ੍ਵ ਵੈ ਗਤਾਃ 5.2.70.
ਤੇਰੀਆਂ ਤਿੰਨ ਉੱਚ ਕੁਲ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਗਈਆਂ ਹਨ?
ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨਸ਼੍ਵਰਂ ਲੋਕੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੋਪਮਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਰਾਜਾ ਕਲ੍ਪੇਨ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।