ਇਚ੍ਛਤਾ ਨਿਧਨਂ ਸਦ੍ਯੋ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸੁਤੇਨ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਗਮੋ ਦੁਰ੍ਲਭਃ ਪੁਨਃ
ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਟੁਂਬਾਰ੍ਥੇ ਕਰੋਤ੍ਯੇਵਮੇਕਾਕੀ ਨਿਸ੍ਤਰਤ੍ਯਸੌ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਘਰ-ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਨੁੱਖ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਚੰਗਿਆਈ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਚਿਂਤਯਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇ 5.2.69.
ਇਹ ਸੋਚਦੇ-ਸੋਚਦੇ, ਪਿਆਰੀਏ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ।
ਅਂਤਕਾਲੇऽਪਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਯਾ ਮਯਾ ਕृਤਾ
ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮੈਂ ਚੰਗਿਆਈ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼੍ਯੇਨੀ ਤਤੋ ਜਾਤਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਵਨੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਸੇ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੂੰ ਫਿਰ ਮਾਦਾ ਬਾਜ ਬਣੀ।
ਨਦੀਤ੍ਰਯਰਯੇਣੈਵ ਨਿਃਸृਤੋऽਹਂ ਜਲਾਤ੍ਤਤਃ
ਤਿੰਨ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਗਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਆਨੀਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਸਂਗਮੇਸ਼੍ਵਰਸਂਨਿਧੌ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਮੇ ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੋऽਸੌ ਸਂਗਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜਾਤੋऽਹਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਝਲਕ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਜੰਮਿਆ।
ਸੁਤਾ ਤ੍ਵਂ ਵਲ੍ਲਭਾ ਜਾਤਾ ਕਾਂਚੀਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਤੂੰ ਕਾਂਚੀਪੁਰ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਬਣੀ।
ਆਵਾਂ ਰਾਜਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੌ ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਕਦਨਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਮੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵ੍ਯਥਾ
ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਕਤਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਵਿਚ ਦਰਦ ਹੋਇਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਦੇਵਿ ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ 5.2.69.
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਚ ਮਯਾਤ੍ਰੈਵ ਸੇਵ੍ਯੋऽਸੌ ਸਂਗਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਾ ਨਿਰਵਦ੍ਯਾਂਗੀ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਵਿਲੋਚਨਾ
ਫਿਰ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਸਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ—
ਮਯਾਪਿ ਸਂਸ੍ਮृਤਂ ਦੇਵ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਹੁਣ ਯਾਦ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵਾਵਾਂ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਮਲੇषੁ ਕੁਲੇषੁ ਚ
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪਾਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਿਯਾਹਂ ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਨृਪ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਵਿਯੋਗੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਵਿੱਛੋੜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤਾ ਸਹਸਾ ਮਨ੍ਮਥਾਕੁਲਾ
ਉਹ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਉਤਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਬੈਠੀ।
ਤਵ ਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਸਂਗਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਾਂਤਾਂ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਦृਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਤਰਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੰਗਮ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵੱਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤਰਸ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਹਰਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਹਜੇਨਾਭਿਜਨ੍ਯੇਨ ਗੁਣੈਃ ਕਾਂਤ੍ਯਾ ਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਜਨਮਜਾਤ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਕਂਪਿਤਾਧਰਪਲ੍ਲਵਾਮ੍ 5.2.69.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਦਨ੍ਕਂਦਰ੍ਪਸਰ੍ਪੇਣ ਦष੍ਟੋऽਹਂ ਦੈਵਤੋऽਧੁਨਾ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਡੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਪੁਰੇ ਮਮ ਵਰਾਰੋਹੇ ਚਿਰਂ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਸਹ
ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੁਖ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ ਸੀ।
ਭੇਜੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤਮਹੋਤ੍ਸਵਃ
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਏ।
ਅਪੂਰ੍ਵਤ੍ਯਾਗਿਨਾ ਤੇਨ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਅਨੋਖੀ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲਿਂਗੇ ਲਯਂ ਗਤਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਸਂਗਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—