ਜਾਹ੍ਨਵੀਨਿਰ੍ਝਰੋष੍ਣੀषਃ ਸ਼ਰ੍ਵਾਣੀਜਨਕਸ੍ਤਥਾ
ਜਾਹਨਵੀ ਨਦੀ, ਝਰਨਾ, ਚੋਟੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਵਾਣੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯਃ ਕृਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਦਿਵਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਂ ਲਿਂਗਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਓਥੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ।
ਉਦਕਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਂਤ੍ਰਪੂਰ੍ਣਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਓਥੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ।
ਯੋਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮ੍ਯਙ੍ਮਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯੋਦਰੇ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਲਿਂਗਰੂਪੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਓਥੇ ਆ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਦੇਵਿ ਸਦੇਵਾਸੁਰਪਨ੍ਨਗਾਃ 5.2.67.
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਸੱਪ—
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ
ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ—
ਦृष੍ਟੋऽਹਂ ਵਿਧਿਨਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਲਿਂਗਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਗਤਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਜਨਲੋਕਗਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਪਿਆਰੀਏ, ਅਤੇ ਜਨ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਬਹੁਨਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਚ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ—
ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸਮੁਪਾਯਾਤਾਸ੍ਤੇ ਰਜੋਬਹੁਲਾ ਯਤਃ
ਲੋਕ ਓਥੇ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਜਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਦ੍ਭਯਾਰ੍ਥਾਯ ਨ ਚ ਤੇ ਭੀਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਨ ਤੈਰ੍ਦृष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵਿ ਯਤੋऽਹਂ ਮਹਿषਾਕृਤਿਃ ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਹੇ ਮਹਾ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮਹਿਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ; ਉਹ ਘਬਰਾਏ, ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਵੈਰਾਗ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਨਾਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਨ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨ ਗਂਗਾ ਪੁਣ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਹੀ ਗੰਗਾ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਵੇ।
ਏਵਂ ਕਿਲ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੁ ਵਦਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਜਦ ਉਹ ਲੋਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ—
ਅਮਾਰ੍ਗਂ ਮਾ ਵਦਤ੍ਵਤ੍ਰ ਨ ਨਿਂਦ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਯੋऽਵ੍ਯਯਾਃ 5.2.67.
ਇੱਥੇ ਗਲਤ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੋ; ਅਟੱਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਯੇ ਨਿਂਦਂਤਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ।
ਸਦਾ ਦੇਵੋਤ੍ਰ ਕੇਦਾਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਇੱਥੇ ਕੇਦਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਪੂਜਾਂ ਹਿਮਵਾਨ੍ਮਾਸਾਨष੍ਟੌ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਨ੍ ਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਮਣੀਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਹਿਮਵੰਤ ਅੱਠ ਸਦੀਵ ਮਹੀਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੇਵਣਯੋਗ ਹੈ, ਸੁਹਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਨਿਧਾਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਲ੍ਲਭਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵੀ ਹੈ।
ਨਿਯਤੇਨੈਵ ਕਾਲੇਨ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ—
ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਤਦੁਪਾਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਾਵਧਾਨਤਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਹ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਸਂਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਲੋਕਾਨਾਮਨੁਕਂਪਯਾ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਸੋਮੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਥਾਂ 'ਤੇ—
ਸਰ੍ਵਦਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ 5.2.67.
ਉਥੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਹ ਯਾਵਤ੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯਧਿਕਂ ਤਤਃ ਆਕਾਸ਼ਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਨਃਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਕਾਰਿਕਾਮ੍
ਇਥੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਦਿਆਂਗਾ: ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਫਲ।
ਗਤਾ ਵਨਂ ਮਹਾਕਾਲਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਏ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਜਲੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਯਾਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ—
ਅਥ ਤੇ ਹਰ੍षਿਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਕੇਦਾਰੋऽਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕੇਦਾਰ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'