ਨਾਹਂ ਯਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍ ਮਹਾਦੇਵ ਮृਤੇ ਦੇਵਾ ਗਤਿਰਨ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।
ਸ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣੇਗਾ।
ਕृਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਚ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਕृਤਃ
ਇਕ ਅਜੀਬ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਹਿਮਾਚਲਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਹਿਮਾਚਲ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਖੁਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਦृष੍ਟੋਹਂ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤੋऽਹਂ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਆ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਸਂਮਾਨਿਤਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਤੁਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ 5.2.67.੧
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਚਤੁਰਮੁਖਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਗਤੋऽਸਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?
ਹਿਮਾਚਲਂ ਸਮਾਹੂਯ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਚ ਕृਤਾ ਮਯਾ
ਹਿਮਾਚਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੱਦ ਵੀ ਮੈਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿषਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਂਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਣਾਂ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਙ੍ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀਨਿਰ੍ਝਰੋष੍ਣੀषਃ ਸ਼ਰ੍ਵਾਣੀਜਨਕਸ੍ਤਥਾ
ਜਾਹਨਵੀ ਨਦੀ, ਝਰਨਾ, ਚੋਟੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਵਾਣੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯਃ ਕृਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਦਿਵਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਂ ਲਿਂਗਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਓਥੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ।
ਉਦਕਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਂਤ੍ਰਪੂਰ੍ਣਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਓਥੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ।
ਯੋਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮ੍ਯਙ੍ਮਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਯੋਦਰੇ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਲਿਂਗਰੂਪੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਓਥੇ ਆ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਦੇਵਿ ਸਦੇਵਾਸੁਰਪਨ੍ਨਗਾਃ 5.2.67.
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਸੱਪ—
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ
ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ—
ਦृष੍ਟੋऽਹਂ ਵਿਧਿਨਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਲਿਂਗਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਗਤਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਜਨਲੋਕਗਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਪਿਆਰੀਏ, ਅਤੇ ਜਨ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਬਹੁਨਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਚ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ—
ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸਮੁਪਾਯਾਤਾਸ੍ਤੇ ਰਜੋਬਹੁਲਾ ਯਤਃ
ਲੋਕ ਓਥੇ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਜਸ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਦ੍ਭਯਾਰ੍ਥਾਯ ਨ ਚ ਤੇ ਭੀਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਨ ਤੈਰ੍ਦृष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵਿ ਯਤੋऽਹਂ ਮਹਿषਾਕृਤਿਃ ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਹੇ ਮਹਾ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮਹਿਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ; ਉਹ ਘਬਰਾਏ, ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਵੈਰਾਗ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਨਾਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਨ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨ ਗਂਗਾ ਪੁਣ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਹੀ ਗੰਗਾ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਵੇ।
ਏਵਂ ਕਿਲ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੁ ਵਦਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਜਦ ਉਹ ਲੋਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ—
ਅਮਾਰ੍ਗਂ ਮਾ ਵਦਤ੍ਵਤ੍ਰ ਨ ਨਿਂਦ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਯੋऽਵ੍ਯਯਾਃ 5.2.67.
ਇੱਥੇ ਗਲਤ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੋ; ਅਟੱਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਯੇ ਨਿਂਦਂਤਿ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ।
ਸਦਾ ਦੇਵੋਤ੍ਰ ਕੇਦਾਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਇੱਥੇ ਕੇਦਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਪੂਜਾਂ ਹਿਮਵਾਨ੍ਮਾਸਾਨष੍ਟੌ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਨ੍ ਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਮਣੀਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਹਿਮਵੰਤ ਅੱਠ ਸਦੀਵ ਮਹੀਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੇਵਣਯੋਗ ਹੈ, ਸੁਹਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਨਿਧਾਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਲ੍ਲਭਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵੀ ਹੈ।