ਪਿਦਧੇ ਲੀਲਯਾ ਸ਼ਂਭੋਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਕੌਤੁਕਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੁਆਰੀ ਵਿਚ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਅਨ੍ਧਕਾਰੋऽਭਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਚਿਰਕਾਲਂ ਭਯਂਕਰਃ
ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹਨੇਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਦੇਵੀਲੀਲਾਸਮੁਤ੍ਥੇਨ ਤਮਸਾਭੂਜ੍ਜਗਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਦੇਵੀ ਦੀ ਖੇਡ ਤੋਂ ਉਠੀ ਹਨੇਰੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਚਾਰੇਣ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਚਲਚਲ ਹਟ ਗਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਪਿ ਜੀਵਾਃ ਸਮਭਵਨ੍ਨਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕੇਵਲਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਸਿਰਫ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਸ੍ਫੂਰ੍ਤੀਨਾਂ ਵਿਚਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ 1.3.1.3.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮੁੜ ਚੇਤਨਾ ਪਾਈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨ ਨੂਨਂ ਕਾਲਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨੇਦਮਖਿਲਂ ਜਾਤਂ ਨਿਸ੍ਤੇਜੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਲਬ੍ਧਰਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਤਪਸੋ ਦੇਵਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਤਪ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੋਈ?
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਵਿਨਾਭਾਵਿਨੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਾਦ੍ਯੈਕਾ ਸ਼ਿਵਰੂਪਿਣੀ
ਇੱਕ ਅਦਵਿੱਤੀਆ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਆਦਿ ਹੈ।
ਅਰ੍ਧਾਂਗੀ ਸਾ ਤਵ ਦੇਵ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਵਪੁਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਧੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਲੀਲਯਾ ਤਵ ਲੋਕੋਯਮਕਾਲੇ ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਃ
ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਯਮਕਾਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਤੋ ਨਿਮਿषਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਤੇਜਸਾਮੁਪਸਂਹृਤੇਃ
ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਦੇ ਅੱਧ ਪਲਕ ਨਾਲ ਹੀ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰੁਣਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਕਾਲ ਸਦਾਸ਼ਿਵ 1.3.1.3.
ਇਸ ਲਈ, ਦਇਆ ਦੇ ਰੂਪ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪਿਧਾਨਂ ਹਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹਰਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਪਰਦਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਯਾਨ੍ਕਾਲੋ ਗਤਸ਼੍ਚੇਤਿ ਪृष੍ਟੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵੈ ਨਤੈਃ
ਫਿਰ, ਨਮ ਸਕੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ?'
ਅਥ ਦੇਵਃ ਕृਪਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਰਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਹਸਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਦੇ ਰੂਪ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।
ਅਵਿਚਾਰ੍ਯ ਕृਤਂ ਮੁਗ੍ਧੇ ਭੁਵਨਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ, ਤੂੰ ਮਾਸੂਮ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ।
ਅਹਮਪ੍ਯਖਿਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਂਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੈਂ ਵੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਾਂਗਾ।
ਕੇਯਂ ਵਾ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੀ ਕੁਰ੍ਯਾਦੀਦृਸ਼ਂ ਸਦ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਲੋਪਭਯਾਕੁਲਾ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਦਯਾਨਿਧਿਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਿਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਬੋਲਿਆ।
ਮਨ੍ਮੂਰ੍ਤੇਸ੍ਤਵ ਕੇਯਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਿਰਿਹੋਚ੍ਯਤੇ 1.3.1.3.
ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਕ੍ਰਿਯਾਕਲ੍ਪਾ ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਬੁਧਾਦਯਃ
ਵੇਦ, ਸ੍ਰੁਤੀ, ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ—
ਮਾਨ੍ਯਯਾਭਿਨ੍ਨਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਲੋਕਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਸਭ ਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਮਾਨਯੋਗ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਨੁਰੂਪਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਨਾਨੁਪਾਲ੍ਯੇਤ ਯਦਿ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋऽਨੁਜੀਵਿਭਿਃ
ਜੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।