ਪਂਚਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯੈਰ੍ਮਂਤ੍ਰੈਃ ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰਵਪੁਰ੍ਧਰੈਃ
ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ,
ਅष੍ਟਭਿਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਲਿਂਗੈਰष੍ਟਦਿਕ੍ਪਾਲਪੂਜਿਤਃ
ਅਠ ਲਿੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ,
ਯਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾ ਲੋਕਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ 1.3.1.2.
ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਆਉਂਦੇ,
ਏਵਂ ਵਸੁਂਧਰਾਪੁਣ੍ਯਪਰਿਪਾਕਸਮੁਚ੍ਚਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੱਕੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਇਕੱਠ ਹੈ।
ਕੈਲਾਸਾਨ੍ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਦਾਗਤੈਰ੍ਦੇਵਸਂਚਯੈਃ
ਕੈਲਾਸ ਤੇ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਆਏ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ,
ਇਤਿ ਕਮਲਜਵਕ੍ਤ੍ਰਪਦ੍ਮਜਾਂ ਤਂ ਮੁਦਿਤਮਨਾਃ ਸਨਕੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਦੇ ਵਰਨਨ ਨੂੰ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਨਕਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ—
ਸਨਕ ਉਵਾਚ ਭਗਵਨ੍ਨਰੁਣਾਦ੍ਰੀਸ਼ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਿਦਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਰਂਤਰਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ੋਣਚਲਾਕृਤਿਃ
ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਉਹ ਸ਼ੋਣਾਚਲ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਕृਤ੍ਸਂਕੀਰ੍ਤਿਤੇ ਨਾਮ੍ਨਿ ਸ਼ੋਣਾਦ੍ਰਿਰਿਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਦੇ
ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ 'ਸ਼ੋਣਾਦ੍ਰੀ' ਨਾਮ ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ,
ਸ਼ਿਵਸ਼ਬ੍ਦਾਮृਤਾਸ੍ਵਾਦਃ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਕਥਾਕ੍ਰਮਃ
'ਸ਼ਿਵ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਕਰੁਣਾਮੂਰ੍ਤਿਰਰੁਣਾਦ੍ਰੀਸ਼ਮਾਨਮਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਤ੍ਸ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ ਪਿਆਰੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ।
ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਥਾ ਸਾ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਭਵਤ੍
ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਅਰੁਣਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਸਰਵੋਚ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਤੋਰਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਉੱਥੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਤੋਰਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯ ਦृषਦਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਬਦ੍ਧਮੁਕ੍ਤਾਵਿਤਾਨਕਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਲਂਬਮਾਲਿਕਾਜਾਲਨਿਨਦਦ੍ਭृਂਗਸਂਕੁਲਮ੍ 1.3.1.3.
ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲਟਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਭੌਂਰੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਸਿਂਹਸਂਚਾਰਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਮਹਾਗਜਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਸਵਾਰੀ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਉੱਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਸੇਵਿਤਪੁਰੋਰਂਗਂ ਦਿਕ੍ਪਾਲਕਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਅੱਗੇਲੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈ ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਵृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਸੁਭਗੈਰਾਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਪਰੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਘਂਟਾਟਂਕਾਰਸੁਭਗੈਰ੍ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਧੁਨ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਲਂਚਕਾਰ ਭਗਵਨ੍ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਅਂਬਿਕਾਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿਜਹਾਰ ਦਯਾਨਿਧਿਃ
ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਗਣਾਨਾਂ ਵਿਕਟੈਰ੍ਨृਤ੍ਯੈ ਰਮਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਣਿਆਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਨ੍ਰਿਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭਕ੍ਤਲੋਕਾਯ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਨ੍
ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ,
ਵਿਜਹਾਰੋਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਾਸਾਦਪਂਕ੍ਤਿषੁ 1.3.1.3.
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵੈਲੀ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਕੇਲਿਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਂਗੇषੁ ਹੇਮਰਂਭਾਵਨਾਂਤਰੇ
ਖੇਡ-ਖੁਆਰੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ,
ਵਾਤੇਨ ਮਂਦਗਤਿਨਾ ਵਿਹਾਰਵਿਹਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਸੈਰ-ਸਪਾਟੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਰਤਿਰੂਪਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਦੇਵੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ, ਰਸ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਰਮਣਂ ਜਾਨਤੀ ਮੁਗ੍ਧਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍
ਮਾਸੂਮ ਹੋ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਛੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਈ।