ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਥਾਵਰੋ ਦੇਵਿ ਮਮਾਜ੍ਞਾਪਾਲਕਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਸਥਾਵਰ' ਨੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਲਬ੍ਧਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਥੇ ਉਹੀ ਲਿੰਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਥਾਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਸ਼ਨਿਨੋਕ੍ਤਂ ਤਦਾ ਦੇਵਿ ਯੇऽਤ੍ਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਤੇषਾਂ ਪੀਡਾ ਮਦੀਯਾ ਤੁ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ: ਜੋ ਇੱਥੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮਦੀਯੇ ਚ ਦਿਨੇ ਯੋ ਵੈ ਨਿਯਮੇਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,
ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਤਤਂ ਪੀਡਾਮਨ੍ਯਗ੍ਰਹਕृਤਾਮਪਿ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਪੀੜ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਨ ਗ੍ਰਹਾ ਨ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਨਾ ਗ੍ਰਹਿ, ਨਾ ਭੂਤ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ—
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤੌ ਸ਼ਨਿਵਾਰੇ ਚ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇऽਯਨੇ ਤਥਾ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ੍ਥਿਰੋ ਵਾਸਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਸ਼ਨੀਵਾਰ, ਯੁਤੀ ਤੇ ਅਯਨ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗੀ।
ਨਿਯਮੇਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਮ ਵਾਰੇऽਤ੍ਰ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਮੇਰੇ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਚੈਵੇष੍ਟਵਿਯੋਜਨਮ੍ ।। 5.2.50.
ਇਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਗਰੀਬੀ ਰਹੇਗੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਧਨਸ੍ਯ ਧਨਂ ਚੈਵ ਭਯਾਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਯਾਭਯਂ ਤਥਾ
ਗਰੀਬ ਲਈ ਧਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਲਈ ਨਿਸਚਿੰਤਤਾ ਮਿਲੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭੂਯੋ ਲਿਂਗਂ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ ਨੇ ਫਿਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਪਞ੍ਚਮ ਆਵਨ੍ਤ੍ਯਖਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਲਿਙ੍ਗਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯ ਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤਿਆ ਖੰਡ ਦੇ ਚੌਰਾਸੀ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਵਾਲੇ ਸਥਾਵਰੇਸ਼ਵਰ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦੇ ਪਚਾਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਦੇਵਂ ਸ਼ੂਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵ ਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਦੇਵੀ, ਸ਼ੂਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਦ੍ਯੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਰਾਜ੍ਯਹੇਤੋਰ੍ਵਰਾਨਨੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੇ ਜਂਭੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਚੀਪਤੌ
ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੀ خاطر ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਭਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਪਰਾਭੂਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਜਯਿਨੋऽਭਵਨ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਸ ਦੂਤੋ ਮਾਮੁਵਾਚੋਚ੍ਚੈਃ ਸਗਰ੍ਵੋ ਦੁष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਦੂਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਗੌਰੀਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਂਦਰਸ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਮਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦੇ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਦੇ।
ਉਕ੍ਤੋऽਹਂ ਤੇਨ ਦੂਤੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਮਹਾਗਿਰੌ
ਉਸ ਦੂਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ—'
ਗਚ੍ਛ ਦੂਤ ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਦਂਧਕਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਦੂਤ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਜਾ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੂਤਸ੍ਤੇਨਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵਚੋ ਮਮ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਬਲੇਨ ਚਤੁਰਂਗਿਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਉਹਨੇ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਚੌਰੰਗੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਸਹ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਘੋਰਂ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਚ੍ਚਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਕੁਦ੍ਧੋਂऽਧਕੋ ਦੇਵਿ ਰਥਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਵਪ੍ਲੁਤਃ ਯੁਯੁਧੇ ਸ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ੂਲੇਨ ਤਾਡਿਤੋ ਮਯਾ 5.2.51.
ਦੇਵੀ, ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ; ਉਹ ਮਹਾਂ ਦੈਤ, ਮੇਰੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਯਾ ਧृਤੋਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ ਸ਼ੂਲਪ੍ਰੋਤੋ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਨੂੰ, ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਘ ਸ੍ਤਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਹੂ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸਂਭੂਤਾਃ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਦੇਵਿ ਤੈਰਹਂ ਪੁਨਰਰ੍ਦ੍ਦਿਤਃ
ਦੇਵੀ, ਉਸ ਲਹੂ ਤੋਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਜਣਮੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਪੀੜਿਆ।
ਮਯਾ ਚੋਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਰਕ੍ਤਦਂਤਾ ਸੁਭੀषਣਾ
ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਰਕਤਾਂਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੀਤੇ ਤਤੋ ਰਕ੍ਤੇ ਨੋਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦੇਵਿ ਚਾਪਰੇ ਤੇਨ ਸ਼ੂਲਵਰੇਣੈਵ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਪੀ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਲਹੂ ਵੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉੱਠ ਨਾ ਸਕਿਆ; ਉਸੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਉਹ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਮਾਮੁਵਾਚ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕृਤਾਂ ਜਲਿਪੁਟੋਂऽਧਕਃ
ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਕੋऽਨ੍ਯੋ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਹਿ ਮਤ੍
ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?