ਕਰਾਲਵਦਨੋ ਦੁष੍ਟੋ ਯਮਰੂਪੋ ਦੁਰਾਸਦਃ
ਉਹ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਬੜਾ ਮਾੜਾ, ਜਿਵੇਂ ਯਮਰਾਜ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤੌ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੌ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਕृਤਸਂਕੇਤਕੌ ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ, ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਯਾਵਿष੍ਟਃ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕਸ਼੍ਚਚਾਰ ਹ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪੁਰੁषਂ ਪੀਤਵਸਨਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ ਉਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਞ੍ਛੇਤੇ ਨਿਃਸ਼ੇषੇਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਰਾਚਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਖੜੇ ਹੋ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰਹਮੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪਿਤਾ 5.2.48.
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਦ੍ਮਜਸ੍ਤੇਨ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬੋਲੇ।
ਮਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਤ, ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮੌ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਕਥ੍ਯਸੇ
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤਸਂਕੇਤੌ ਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੌ ਦੁਰ੍ਜਯੌ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤੂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੂਚਤੁਸ੍ਤੌ ਹਿ ਦੇਸ਼ਕਾਲੋਚਿਤਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਨੌ
ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਡਰਾਉਣਾ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਕृष੍ਣ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈ ਮਹਾਕਾਲਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਹਂ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਜ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵ ।। 5.2.48.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਮਹਾਕਾਲ ਵਾਲੇ ਚੰਗੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ, ਮੈਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾ ਕੇਸ਼ਵ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕृष੍ਣੋ ਜਗਾਮ ਸਹ ਤੇਨ ਵੈ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਕਾਲਃ ਪਰ੍ਯਟਤੋਸ੍ਤਯੋਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਉੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਭਟਕਿਆ।
ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨੂਪੁਰੇਸ਼੍ਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਂਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਦੇਵਮਭਯਂ ਦੇਹਿ ਨੌ ਪ੍ਰਭੋ
ਫਿਰ ਨੂਪੁਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।'
ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਦਾਨਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤੌ
'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਲੈ ਲਓ, ਅਸੀਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।'
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦਾਨਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਦੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਸੁਣੀ।
ਸ ਏष ਮृਤ੍ਯੁਰਸ੍ਮਾਕਮੇਤਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਯਾਵਹਃ
ਇਹ ਮੌਤ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਡਰ ਲਿਆਉਂਦੀ।
ਭਯਾਰ੍ਤ੍ਤਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਡਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਦृष੍ਟਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਰ੍ਕਚਂਦ੍ਰਮਹੀਧਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਦੇਖਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਪੀਠਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਸਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ।
ਸਸਪ੍ਤਲੋਕਵਿਨ੍ਯਾਸਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਸਾਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਸਮੇਤ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੌ ਭਸ੍ਮੀਕृਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਤੇਨ ਲਿਂਗੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤਿ 5.2.48.
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋ ਦੈਤ ਲਿੰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਭਸਮ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ।
ਲਿਂਗੇਨੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਕਿਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਲਿੰਗ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?"
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਵਰਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
"ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਯਜ ਕਰੇ,
ਅਭਯੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭੁਵਿ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਭਯੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭਯਂ ਨੈਵ ਸਂਸਾਰਪਤਨਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦਾ।