ਲਬ੍ਧਦੇਹਃ ਸ਼ਿਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਰੀਰ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭੀ।
ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਮਹਂਕਾਰਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤੌ 1.3.1.1.
ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਸ ਏਵ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸਰ੍ਵਮਹਂਕਾਰਮਥਾਵਯੋਃ
ਉਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਇਮਮੀਸ਼੍ਵਰਮਾਨਤਂ ਸੁਰੈਰਨਲਸ੍ਤਮ੍ਭਮਯਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤੌषਂ ਭਕ੍ਤਿਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਨਸਮਰ੍ਚਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਭਰਪੂਰ ਮਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਮਹਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਹੇਤਵੇ
ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਤਿ ਸਂਤਤਮ੍
ਤੇਰਾ ਇਹ ਪਰਕਾਸ਼, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਲਿਂਗਮਮਲਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਮਧ੍ਯਾਤ੍ਮਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਲਿੰਗ, ਅੰਦਰਲੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਰਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯਮਾਕਾਰਮਂਤਰਾਤ੍ਮਨਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਅਕਾਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਸੀਮ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਸ਼ਾਂਕਰੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਤ੍ਯਾऽਣੋਰਪ੍ਯਣੀਯਸੀ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸੱਚੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ, ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਣੁਸ੍ਤੇ ਕਰੁਣਾਪਾਤ੍ਰਂ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਧ੍ਰੁਵਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਵੀ ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਕੇ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮੀਸ਼ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦ ਭੁਵਨਾਧਿਕ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਹੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਇਦਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਿਨਯਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ 1.3.1.2.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ,
ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਵਾਂਭੋਦਗਂਭੀਰਧ੍ਵਨਿਰਭ੍ਯਧਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ:
ਜਯ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਾਧੀਸ਼ ਜਯ ਗਂਗਾਧਰ ਪ੍ਰਭੋ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋਵੇ!
ਅਵ੍ਯਾਜਮਮਿਤਂ ਸ਼ਂਭੋ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਤਵ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇਰੀ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਸੱਚੀ ਦਇਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਲਨਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪਣਂ ਭੂਤਿਸਂਚਯੈਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ਤਾਨਾਮਪਿ ਮੂਰ੍ਤੀਨਾਮੇਕਾਮਪਿ ਨਵੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਤ੍ਵਾਮਲਂ ਵੇਤ੍ਤੁਂ ਯਦਿ ਵਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਸਂਭੂਤਿਪ੍ਰਭਵੋ ਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਿਮ੍
ਕੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਏ?
ਦੇਸ਼ਕਾਲਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗਾਦ੍ਯਥਾਗ੍ਨੇਰ੍ਭੇਦਸਮ੍ਭਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ,
ਅਨੁਗ੍ਰਹਪਰੋ ਦੇਵ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਸ਼ਂਕਰ
ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਣਮਤੋਰ੍ਦੇਵਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ 1.3.1.2.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ—
ਤੇਜਃਸ੍ਤਂਭਾਤ੍ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ੇਖਰਃ
ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਥੰਮ ਤੋਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਪਰਸ਼ੁਂ ਬਾਲਹਰਿਣਂ ਕਰੈਰਭਯਵਿਸ਼੍ਰਮੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਸ਼ੂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿਰਨ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਯੁਵਯੋਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਨੋਰ੍ਮਯਿ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਹੈ।
ਯੁਵਯੋਰਿष੍ਟਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਾਵਿਰ੍ਭੂਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਯਤਃ
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਸਪ੍ਰੀਤੌ ਚ ਕृਤਾਂਜਲੀ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਹਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪ੍ਰਾਯਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਵਿਧਾਯਕਃ
ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ।
ਨਮਸ੍ਯੇਹਮਿਦਂ ਰੂਪਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵਰਦਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।