ਮਾ ਭੈਰ੍ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ੋਯਂ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਡਰ ਨਾ, ਮੇਲਾ ਵੇਖ; ਇਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁष੍ਟਿਘਾਤੇਨ ਤੇਨੋਚ੍ਚੈਰ੍ਦਂਡਸੂਨੁਨਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੰਡ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ਕृਤਤ੍ਰਾਣਃ ਪੀਡਾਂ ਨਾਲ੍ਪੀਯਸੀਮਪਿ
ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਦਰਦ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਕੋਪਵਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਤੋ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਚਪੇਟਯਾ ਉਵਾਚ ਚ ਵਚੋ ਧੈਰ੍ਯਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਮਹਾਬਲੀ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ:
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਛਿਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਂਤੁਂ ਮਾਂ ਦਾਨਵਾਂਤਕ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰੀਆ।
ਏਵਂਵਿਧੋ ਹਿ ਮਧੁਭਿਦ੍ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਬਲਵਾਨਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਗੜਾ ਹੈਂ, ਮਧੂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਕੇ ਵਿਖਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕਪਟਰੂਪੇਣ ਬਲਿਨਾ ਕੈਟਭਾਦਯਃ 5.2.46.
ਤੂੰ ਹੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਰ ਕੈਟਭ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤੋऽਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋਃ ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਜਹੌ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ 5.2.46.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ।
ਸਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ੍ਯਵਂਤੀਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੂਰਤਃ 5.2.46.
ਉਹ, ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਵਿਦਿਆਧਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸ਼ੁਭਂ ਪਦ੍ਮਂ ਰਵਿਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ ਵਿਧਿਂ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਾਦਿਭਿਃ ।। 5.2.46.
ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉੱਥੇ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਧਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੁਨਰਾਯਾਤਿ ਚਾਤ੍ਰ ਵੈ ਵਿਨੈਵ ਸ੍ਤਨ੍ਯਪਾਨੇਨ षੋਡਸ਼ਾਬ੍ਦਾਕृਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ ।। 5.2.46.
ਨਵਾਂ ਜੰਮਿਆ ਬੱਚਾ ਤੁਰੰਤ ਸੁਰਗ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫੇਰ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਜੁਆਨ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਗਗਨਮਾਰ੍ਗੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਮਾਤਰਃ 5.2.46.
ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਆਦਿਕ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਪੁਰਤੋ ਲਿਂਗਰੂਪੇਣ ਸ਼ਂਕਰਃ 5.2.46.
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ 5.2.46.
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਯਃ
ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਰਾਥਨ੍ਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਨੂਪੁਰੋਨਾਮ ਵੈ ਗਣਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਥੰਤਰੀ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਨੂਪੁਰ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਗਣ ਸੀ।
ਸ ਏਕਦਾ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਸਭਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਗਣ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਯੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਰਾ
ਉਥੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਰਵਸ਼ੀ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਸਾਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਤਦਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨੂਪੁਰੋ ਗਣਪਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੂਪੁਰ ਗਣਪਤੀ,
ਨृਤ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਪੁष੍ਪਗੁ ਚ੍ਛੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਨੱਚਦਿਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਪੁष੍ਪਗੁਚ੍ਛੇਨ ਤਾਡਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਰਵਸ਼ੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਧਨਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਕੁਲਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਧਨਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਂਗਭਂਗਃ ਕृਤਃ ਕਾਮਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤੇਨ ਵੈ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੰਚ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਕੀਤੀ, ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ,
ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤੁ ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਤਲਮ੍ 5.2.47.
ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਲਪ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਸੋऽਥ ਸ਼ਰਣਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁष੍ਟਾ ਤੁ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰ ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਕਾਲਵਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਮਹਾਕਾਲ ਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾ।
ਤਸ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਵਤ੍ਸ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਸਾ ਪ੍ਰਾਚੀ ਸ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤਿਮੇष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਲਿੰਗ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਦੇਵਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ, ਉਥੇ ਮਾਣ ਲਈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।