ਮਾ ਤਦ੍ਭੀਤਿਂ ਕੁਰੁ ਯੁਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿਤਾਚਿਰਾਤ੍
ਉਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ੍ਥਿਰੋ ਵੀਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਾਨਵਾਗਮਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇੱਕ ਡਿੱਠਾ, ਬਹਾਦਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਨਰ, ਦੈਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥ ਸਾਯਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦਾਨਵੋ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਰੌਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਲਯਾਂਬੁਦਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਘਣਘੋਰ ਬਦਲੀ ਗੱਜਦੀ ਹੋਵੇ।
ਗृਹਾਣੇਮਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਏ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ, ਇਹ ਰਤਨ ਲੈ ਲੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।
ਦਾਸੀਨਾਮਯੁਤਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸੁਂਦਰਿ
ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਏ ਸੋਹਣੀਏ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀਣਾਂ ਕਿਂਨਰੀਣਾਂ ਸਤਤਂ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ 5.2.46.
ਤੇਰੇ ਲਈ ਗੰਧਰਵੀਆਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਸ਼ਤਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਰਮ੍
ਅੱਠ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਅਤੇ ਸੌ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਤੇਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਯਾਵਤ੍ਸਂਪਤ੍ਤਿਸਂਭਾਰੋ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਨਾਂ ਗृਹੇषੁ ਵੈ
ਜਿੰਨੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰ ਹਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗੀ, ਮੇਰੀ ਸਾਥਣ ਬਣ ਕੇ।
ਤ੍ਵਦਂਗਸਂਗਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸੁਖਸ੍ਵਾਦਾਤਿਮੇਦੁਰਃ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਛੂਹਣ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰੀ ਹੈ।
ਮਨੋਰਥਾਸ਼੍ਚਿਰਂ ਯਾਵਦ੍ਯੇ ਮੇ ਹृਦਿ ਸਮੇਧਿਤਾਃ
ਇਹ ਮਨੋਰਥ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਧਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਰਣੇ ਸਰ੍ਵਾਨਿਂਦ੍ਰਾਦੀਨ੍ਮृਗਲੋ ਚਨੇ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਧਾਯਾਂਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਸੁष੍ਵਾਪੇਤਿ ਪ੍ਰਲਪ੍ਯ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਕੁਝ ਬੁੜਬੁੜਾਇਆ।
ਵਰਂ ਸ੍ਮਰਂਤੀ ਸਾ ਗੌਰ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਕੁਮਾਰਿਕਾ ਆਹੂਯ ਤਂ ਨਰਵਰਂ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਂਦਰਮ੍
ਗੌਰੀ ਦੀ ਭਗਤ ਵਿਦਿਆਧਰ ਕੁਆਰੀ ਆਪਣੇ ਵਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਰਬੰਗ ਸੁੰਦਰ ਨਰ ਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਕृਤਤ੍ਰਾਣਂ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥੇਤਿ ਜਲ੍ਪ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਈ, 'ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਮਾਲਕ।'
ਤਮਾਦਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਸ ਤਦਾਮਿਤ੍ਰਜਿਨ੍ਨृਪਃ 5.2.46.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਗਾਦੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰੇ ਦੁष੍ਟ ਕਨ੍ਯਾਦੂषਣਲਾਲਸ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉੱਠ ਬਦਮਾਸ, ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਨ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੈਂ!'
ਇਤਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਸ੍ਯ ਦृष੍ਟੋਦ੍ਯ ਚਾਂਤਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਮੌਤ ਹੁਣ ਕਿਸ ਲਈ ਆਈ ਹੈ।
ਮਮ ਪ੍ਰਚਂਡਦੋਰ੍ਦਂਡਕਂਡੂਕਂਡੂਯਨਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਤਗੜੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਖਾਰ ਨੂੰ ਖੁਜਲਾਉਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ।
ਮਾ ਭੈਰ੍ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਪਸ਼੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ੋਯਂ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਡਰ ਨਾ, ਮੇਲਾ ਵੇਖ; ਇਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁष੍ਟਿਘਾਤੇਨ ਤੇਨੋਚ੍ਚੈਰ੍ਦਂਡਸੂਨੁਨਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੰਡ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ਕृਤਤ੍ਰਾਣਃ ਪੀਡਾਂ ਨਾਲ੍ਪੀਯਸੀਮਪਿ
ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਦਰਦ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਕੋਪਵਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹਤੋ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਚਪੇਟਯਾ ਉਵਾਚ ਚ ਵਚੋ ਧੈਰ੍ਯਮਵष੍ਟਭ੍ਯ ਮਹਾਬਲੀ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ:
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਛਿਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਂਤੁਂ ਮਾਂ ਦਾਨਵਾਂਤਕ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰੀਆ।
ਏਵਂਵਿਧੋ ਹਿ ਮਧੁਭਿਦ੍ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਬਲਵਾਨਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਗੜਾ ਹੈਂ, ਮਧੂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਕੇ ਵਿਖਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕਪਟਰੂਪੇਣ ਬਲਿਨਾ ਕੈਟਭਾਦਯਃ 5.2.46.
ਤੂੰ ਹੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਰ ਕੈਟਭ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤੋऽਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋਃ ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਞ੍ਜਹੌ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ 5.2.46.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ।
ਸਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ੍ਯਵਂਤੀਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੂਰਤਃ 5.2.46.
ਉਹ, ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਵਿਦਿਆਧਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸ਼ੁਭਂ ਪਦ੍ਮਂ ਰਵਿਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ ਵਿਧਿਂ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਾਦਿਭਿਃ ।। 5.2.46.
ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉੱਥੇ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਧਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।