ਵਿਵੇਸ਼ਾਂਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਨਗਰੀਮਾਸਸਾਦ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤ੍ਰਿਜਗਤੀਸੌਂਦਰ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰਿਵੈਕਿਕਾ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੀ ਅਨੋਖੀ ਸੋਭਾ ਬਣਾਈ।
ਨਿਰਮਾਯਿ ਪ੍ਰਮੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟृਸृष੍ਟਿਰ੍ਵਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਸ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਐਸੀ ਰਚਨਾ ਬਣੀ ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ।
ਯੋषਿਦ੍ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਤ੍ਰਾਕੁਤੋਭਯਾ
ਉਹ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਤਂ ਬਾਲਂ ਨਿਤਰਾਂ ਮਧੁਰਾਕृਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ—
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਂਕਸੁਭਗਭੁਜਦ੍ਵਯਵਿਰਾਜਿ ਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ—
ਭਵਾਨੀਭਕ੍ਤਿਬੀਜੋਤ੍ਥਭੂਰੁਹਂ ਪੁਰੁषਾਕृਤਿਮ੍ 5.2.46.
ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉੱਗੀ ਹੋਈ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ।
ਇਤਿ ਪਰ੍ਯਾਕੁਲੀਕृਤ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਾਵਦ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਸਮਾਤਿष੍ਠ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗਾਰੇऽਤ੍ਰ ਗਹ੍ਵਰੇ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਇਸ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿ।
ਆਗਾਮਿਨ੍ਯਾਂ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਪਰਸ਼੍ਵਃ ਪਾਣਿਪੀਡਨਮ੍
ਤਿੰਨਵੇਂ ਦਿਨ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਕਸੌਟੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮਾ ਤਦ੍ਭੀਤਿਂ ਕੁਰੁ ਯੁਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿਤਾਚਿਰਾਤ੍
ਉਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ੍ਥਿਰੋ ਵੀਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਾਨਵਾਗਮਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇੱਕ ਡਿੱਠਾ, ਬਹਾਦਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਨਰ, ਦੈਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥ ਸਾਯਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦਾਨਵੋ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਰੌਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਲਯਾਂਬੁਦਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਘਣਘੋਰ ਬਦਲੀ ਗੱਜਦੀ ਹੋਵੇ।
ਗृਹਾਣੇਮਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਏ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ, ਇਹ ਰਤਨ ਲੈ ਲੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।
ਦਾਸੀਨਾਮਯੁਤਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸੁਂਦਰਿ
ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਏ ਸੋਹਣੀਏ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀਣਾਂ ਕਿਂਨਰੀਣਾਂ ਸਤਤਂ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ 5.2.46.
ਤੇਰੇ ਲਈ ਗੰਧਰਵੀਆਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਸ਼ਤਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਰਮ੍
ਅੱਠ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਅਤੇ ਸੌ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਤੇਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਯਾਵਤ੍ਸਂਪਤ੍ਤਿਸਂਭਾਰੋ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਨਾਂ ਗृਹੇषੁ ਵੈ
ਜਿੰਨੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰ ਹਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗੀ, ਮੇਰੀ ਸਾਥਣ ਬਣ ਕੇ।
ਤ੍ਵਦਂਗਸਂਗਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸੁਖਸ੍ਵਾਦਾਤਿਮੇਦੁਰਃ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਛੂਹਣ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰੀ ਹੈ।
ਮਨੋਰਥਾਸ਼੍ਚਿਰਂ ਯਾਵਦ੍ਯੇ ਮੇ ਹृਦਿ ਸਮੇਧਿਤਾਃ
ਇਹ ਮਨੋਰਥ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਧਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਰਣੇ ਸਰ੍ਵਾਨਿਂਦ੍ਰਾਦੀਨ੍ਮृਗਲੋ ਚਨੇ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਧਾਯਾਂਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਸੁष੍ਵਾਪੇਤਿ ਪ੍ਰਲਪ੍ਯ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਕੁਝ ਬੁੜਬੁੜਾਇਆ।
ਵਰਂ ਸ੍ਮਰਂਤੀ ਸਾ ਗੌਰ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਕੁਮਾਰਿਕਾ ਆਹੂਯ ਤਂ ਨਰਵਰਂ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਂਦਰਮ੍
ਗੌਰੀ ਦੀ ਭਗਤ ਵਿਦਿਆਧਰ ਕੁਆਰੀ ਆਪਣੇ ਵਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਰਬੰਗ ਸੁੰਦਰ ਨਰ ਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਕृਤਤ੍ਰਾਣਂ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥੇਤਿ ਜਲ੍ਪ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਈ, 'ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਮਾਲਕ।'
ਤਮਾਦਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਸ ਤਦਾਮਿਤ੍ਰਜਿਨ੍ਨृਪਃ 5.2.46.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਗਾਦੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰੇ ਦੁष੍ਟ ਕਨ੍ਯਾਦੂषਣਲਾਲਸ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉੱਠ ਬਦਮਾਸ, ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਨ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੈਂ!'
ਇਤਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਸ੍ਯ ਦृष੍ਟੋਦ੍ਯ ਚਾਂਤਕਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਮੌਤ ਹੁਣ ਕਿਸ ਲਈ ਆਈ ਹੈ।
ਮਮ ਪ੍ਰਚਂਡਦੋਰ੍ਦਂਡਕਂਡੂਕਂਡੂਯਨਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਤਗੜੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਖਾਰ ਨੂੰ ਖੁਜਲਾਉਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ।