ਤਦ੍ਗਚ੍ਛ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤ੍ਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੁष੍ਟਦਾਨਵਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਜਾ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਸਾ ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ ਬਾਲਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਾਦ੍ਦੁष੍ਟਂ ਘਾਤਯਿष੍ਯਸ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਦਿਆਧਰੀ ਕੁੜੀ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਨਾਰਦਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਜਿਨ੍ਨृਪਃ ਉਪਾਯਂ ਚਾਪਿ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਗਂਤੁਂ ਵੈ ਚਂਪਕਾਵਤੀਮ੍
ਨਾਰਦ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਚੰਪਕਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਪੁੱਛਿਆ।
ਨਾਰਦੇਨ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਗਿਰਿਰਾਜਜੇ
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਦੱਸਿਆ।
ਭਵਾਨ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਪੋਤਸ੍ਥਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਰਥਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਵੀਣਾਮਾਦਾਯ ਗਾਯਂਤੀਂ ਗਾਥਾਮਤ੍ਯਂਤਸੁਸ੍ਵਰਮ੍
ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਜੋ ਕਿਸ਼ਤੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਖੜੀ, ਵੀਣਾ ਫੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਿਹਿਤਂ ਯੇਨ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾऽਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕੋਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗਾਥਾਮਿਮਾਂ ਤੁ ਸਂਗੀਯ ਸਰਥਾ ਸਮਹੀਰੁਹਾ 5.2.46.
ਉਹ ਇਹੀ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਥ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਸਮੇਤ।
ਭਵਾਨਪ੍ਯਵਿਸ਼ਂਕਂ ਚ ਤਤਃ ਪੋਤਾਨ੍ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਤੂੰ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸ਼ਤੀ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪਾਤਾਲੇ ਨਗਰੀਂ ਚਂਪਕਾਵਤੀਮ੍
ਫਿਰ ਤੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚੰਪਕਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਹਿਤੋ ਦੇਵਿ ਸ ਚਤੁਰ੍ਮੁ ਖਨਂਦਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਚੌਂ-ਮੁਖਾ ਵੀ।
ਵਿਵੇਸ਼ਾਂਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਨਗਰੀਮਾਸਸਾਦ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤ੍ਰਿਜਗਤੀਸੌਂਦਰ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰਿਵੈਕਿਕਾ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੀ ਅਨੋਖੀ ਸੋਭਾ ਬਣਾਈ।
ਨਿਰਮਾਯਿ ਪ੍ਰਮੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟृਸृष੍ਟਿਰ੍ਵਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਸ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਐਸੀ ਰਚਨਾ ਬਣੀ ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ।
ਯੋषਿਦ੍ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਤ੍ਰਾਕੁਤੋਭਯਾ
ਉਹ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਤਂ ਬਾਲਂ ਨਿਤਰਾਂ ਮਧੁਰਾਕृਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ—
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਂਕਸੁਭਗਭੁਜਦ੍ਵਯਵਿਰਾਜਿ ਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ—
ਭਵਾਨੀਭਕ੍ਤਿਬੀਜੋਤ੍ਥਭੂਰੁਹਂ ਪੁਰੁषਾਕृਤਿਮ੍ 5.2.46.
ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉੱਗੀ ਹੋਈ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ।
ਇਤਿ ਪਰ੍ਯਾਕੁਲੀਕृਤ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤਾਵਦ੍ਗੁਪ੍ਤਂ ਸਮਾਤਿष੍ਠ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗਾਰੇऽਤ੍ਰ ਗਹ੍ਵਰੇ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਇਸ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿ।
ਆਗਾਮਿਨ੍ਯਾਂ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਪਰਸ਼੍ਵਃ ਪਾਣਿਪੀਡਨਮ੍
ਤਿੰਨਵੇਂ ਦਿਨ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਕਸੌਟੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮਾ ਤਦ੍ਭੀਤਿਂ ਕੁਰੁ ਯੁਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿਤਾਚਿਰਾਤ੍
ਉਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ੍ਥਿਰੋ ਵੀਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਾਨਵਾਗਮਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇੱਕ ਡਿੱਠਾ, ਬਹਾਦਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਨਰ, ਦੈਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥ ਸਾਯਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦਾਨਵੋ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਰੌਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਲਯਾਂਬੁਦਨਿਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਘਣਘੋਰ ਬਦਲੀ ਗੱਜਦੀ ਹੋਵੇ।
ਗृਹਾਣੇਮਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਏ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ, ਇਹ ਰਤਨ ਲੈ ਲੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।
ਦਾਸੀਨਾਮਯੁਤਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸੁਂਦਰਿ
ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਏ ਸੋਹਣੀਏ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀਣਾਂ ਕਿਂਨਰੀਣਾਂ ਸਤਤਂ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ 5.2.46.
ਤੇਰੇ ਲਈ ਗੰਧਰਵੀਆਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਸ਼ਤਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਰਮ੍
ਅੱਠ ਸੌ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਅਤੇ ਸੌ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਤੇਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਯਾਵਤ੍ਸਂਪਤ੍ਤਿਸਂਭਾਰੋ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਨਾਂ ਗृਹੇषੁ ਵੈ
ਜਿੰਨੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰ ਹਾਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗੀ, ਮੇਰੀ ਸਾਥਣ ਬਣ ਕੇ।