ਯਸ਼ੋਧਨੋ ਵਦਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੁਧੀਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦੈਵਤਃ
ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਦਾਨੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵਿਨੀਤੋ ਨੀਤਿਸਂਪਨ੍ਨਃ ਕੁਸ਼ਲਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਨਿਮਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਕृਤਜ੍ਞੋ ਮਧੁਰਾਲਾਪਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਰਣਾਂਗਣੇ ਕृਤਾਂਤਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯਾਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਦੋਜਿਰੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥ ਧਨਕੋਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਮृਦ੍ਧਬਲਵਾਹਨਃ
ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਖਜਾਨਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਧੈਰ੍ਯਸਮਾਪਨ੍ਨੋ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਠੀਕ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਂਘ੍ਰਿਯੁਗਲੇ ਚੇਤੋਵृਤ੍ਤਿਂ ਨਿਧਾਯ ਚ 5.2.46.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਅਲਂਘ੍ਯਸ਼ਾਸਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਹਰੇਰਾਰਾਧਨਾਨ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਤਿਸੌਧਂ ਪਦੇਪਦੇ
ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਗੋਵृਨ੍ਦਗੋਪਗੋਪਾਲਗੋਪੀਜਨਮਨੋਹਰ
ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ, ਗੋਪਾਲਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕੇਸ਼ਿਹਨ੍ਕੈਟਭਾਰਾਤੇ ਕਂਸਾਰੇ ਕਮਲਾਪਤੇ
ਉਹ ਕੇਸ਼ੀ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕংস ਦਾ ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਕृष੍ਣ ਕੇਸ਼ਵ ਕਂਜਾਕ੍ਸ਼ ਕੀਨਾਸ਼ਭਯਨਾਸ਼ਨ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕੇਸ਼ਵ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਸਨ ਪਦ੍ਮਨਾਭ ਪਰਾਤ੍ਪਰ
ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਪਦਮਨਾਭ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਜਨ੍ਮਿਨਾਂ ਜਨ੍ਮਹਰਣ ਜਂਜਪੂਕੌਘਨਾਸ਼ਨ
ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸ਼੍ਰੀਰਂਗ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕੋਦਂਡ ਸ਼ੌਰੇ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਲੋਚਨ
ਹੇ ਰੰਗਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਅਤੇ ਕੋਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸ਼ੌਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਠੰਡੀ ਚਾਂਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ,
ਦੇਵਕੀਹृਦਯਾਨਂਦ ਦਂਦਸ਼ੂਕੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼ਯ
ਹੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ,
ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨ ਵਿਭੋ ਵੀਰ ਵਨਮਾਲਿਨ੍ਬਲਿਪ੍ਰਿਯ 5.2.46.
ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਹੇ ਵਿਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਬਲੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ,
ਇਤ੍ਯਾਦੀਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਮਾਨਿ ਪ੍ਰਤਿ ਮਂਦਿਰੇ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਹਰ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਮਧੁਵਿਦ੍ਵਿषਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਧੂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਨਾਮ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚਰਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗੀਯਂਤੇ ਚ ਗृਹੇਗृਹੇ
ਉਸ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕਰਤਬ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ऋਤੇ ਹਰਿਕਥਾਯਾਸ੍ਤੁ ਨਾਨ੍ਯਾ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਤੇ
ਹਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ,
ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਯਾਦ੍ਵ੍ਯਾਧੈਰਰਣ੍ਯੇ ਸੁਖਚਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ,
ਹਨ੍ਯਂਤੇ ਕ੍ਵਾਪਿ ਤਦ੍ਭੀਤ੍ਯਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਂਸਾਸ਼ਿਨਾऽਪਿ ਵ
ਉਸ ਦੇ ਭੈ ਤੋਂ, ਮੱਛੀ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ,
ਸ੍ਤਨਪਾਨਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰਿਵਾਸਰਮ੍ ਉਪੋषਣਪਰਾ ਜਾਤਾ ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਕਾ ਕਥਾ ਨृਣਾਮ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਬੱਚੇ ਵੀ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ, ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ,
ਮਹਾਮਹੋਤ੍ਸਵਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪੁਰੌਕੋਭਿਰ੍ਵਿਤਨ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਰਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰਪਿ ਧਨੈਰਪਿ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਿੰਦ ਤੇ ਧਨ ਹੋਵੇ,
ਅਨ੍ਤ੍ਯਜਾ ਅਪਿ ਤਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਂਕਧਾਰਿਣਃ 5.2.46.
ਉਸ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਘੱਟ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ,
ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕ੍ਰਿਯਂਤੇऽਨੁਦਿਨਂ ਜਨੈਃ
ਜੋ ਵੀ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਲੋਕ ਰੋਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਵਿਨਾ ਮੁਕੁਂਦਗੋਵਿਂਦ ਪਰਮਾਨਂਦਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਕृष੍ਣ ਏਵ ਪਰੋ ਬਂਧੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸੀਦਵਨੀਪਤੇਃ
ਮੁਕੁੰਦ, ਗੋਵਿੰਦ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਅਚੂਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ,
ਏਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੀਪਾਲੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,