ਲਿਂਗਾਦੇਵ ਹਿ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਗਂਗਾਪਨ੍ਨਗਮੇਖਲਃ
ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਇਆ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਲੋਚਨੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਗਮੇ
ਉਹ ਉਠ ਕੇ, ਢੀਲ-ਢਾਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੰਨ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮਲਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪੁਰਤਃ ਸਂਭ੍ਰਮਾਪਨ੍ਨਮਾਨਸਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਆ ਗਈ।
ਵਵਂਦਿਰੇऽਥ ਤਾ ਬਾਲਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਭਿਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਯ ਸ਼ਂਭੋ ਜਯੇਸ਼ਾਨ ਜਯ ਸਰ੍ਵਗ ਸਰ੍ਵਦ
ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਇਸ਼ਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!
ਜਯ ਜਾਲਂਧਰਹਰ ਜਯ ਕਂਦਰ੍ਪਦਰ੍ਪਹृਤ੍ ਜਯ ਭਕ੍ਤਜਨਾਧੀਸ਼ ਜਯ ਪ੍ਰਮਥ ਨਾਯਕ
ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!
ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ!
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਣਿਪੇਤੁਃ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸੁਤੋ ਮਂਦਾਰਦਾਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਰਿਮਲਾਲਯਃ
ਮੰਦਾਰਦਾਮਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰਿਮਲਾਲਯਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ।
ਚਿਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੇ ਲੋਕੇ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਂਤਤਃ 5.2.45.
ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ-ਸਾਥ享 ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇਪਿ ਮੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤੀਭਿਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਚ
ਮੇਰੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਮੇਰਾ ਭਗਤੀ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰਹੇ।
ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਤੀਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯੇ ਪਠਿष੍ਯਂਤਿ ਮੇ ਪੁਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੜ੍ਹੇ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਊਚੁਃ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇ ਕਥਂ ਸੇਵਾ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਭਵਤਃ ਕृਤਾ
ਨਾਗ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਚਾਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਸੀ?
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਵृਤ੍ਤਾਂਤ ਮੇਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇਕ ਕੁੜੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਯਤੋ ਬਾਲੋਦੀਰਿਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਮਨਚਾਹਾ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਾਗ੍ਭਵਂ ਭਵਤੀਨਾਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੀ, ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਏषਾ ਰਤ੍ਨਾਵਲੀ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਤ੍ਪਾਰਾਵਤੀ ਖਗੀ
ਇਹ ਰਤਨਾਵਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਪੰਛੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਚ ਮਮੈਤਾਭ੍ਯਾਮੁषਿਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਸੁਖਮ੍
ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਉਪਰਿष੍ਟਾਦਧਸ੍ਤਾਚ੍ਚ ਕृਤਾ ਭੂਰਿਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ 5.2.45.
ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਨਾਤਂ ਚਤੁਰ੍ਨਦੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੀਤਂ ਤਤ੍ਰਾਂਬੁ ਚਾਸਕृਤ੍
ਚਾਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਿਆ।
ਏਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਰਚਿਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਦਿਤਾ ਤ੍ਵਮਤੀਵ ਹਿ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਅਡੋਲ ਮਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਅਮੂਭ੍ਯਾਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਾ ਮਮ ਮਂਗਲਦੀਪਿਕਾਃ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਨ ਮृਤੌ ਮਮ ਸਂਨਿਧੌ
ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੀ ਸ਼ੁਭ ਦੀਵੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵੇਖੇ ਗਏ; ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਜਂਬੂਮਾਰ੍ਗੇ ਮृਤੌ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਕਰੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੰਬੂ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਮੌਤ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਃ ਪਾਰਾਵਤੋऽਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਜਾਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂਗਜਃ ਇਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਕਨ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਚ
ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਪਾਰਾਵਤ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਸ੍ਯੋਰਗੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਚੇਯਂ ਕਲਾਵਤੀ
ਇਹ ਤ੍ਰਿਸਿਖਾ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਕਲਾਵਤੀ ਹੈ।
ਭਵਾਂਤਰੇ ਤृਤੀਯੇਤਃ ਕਨ੍ਯੇ ਚਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਚ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਰਾਯਣ ਦੀ ਤੀਜੀ ਕੁੜੀ ਸੀ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਚਾਰਾਯਣੇਨਾਪਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪ੍ਰੇਰਿਤੇਨ ਵੈ
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਆਰਾਯਣ ਨੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨੋਰਣ੍ਯੇ ਸਮਿਦਾਹਰਣਾਯ ਵੈ
ਜਦ ਉਹ ਅਜੇ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਲਈ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਗਈ।
ਭਵਾਨੀਗੌਤਮੀਨਾਮ੍ਨ੍ਯੌ ਤੇ ਤੁ ਚਾਰਾਯਣਾਂਗਜੇ 5.2.45.
ਭਵਾਨੀ ਅਤੇ ਗੌਤਮੀ ਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਆਰਾਯਣ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸਨ।