ਸ੍ਵਦੇਹਾਦਨਪਾਯਿਨ੍ਯੌ ਛਾਯਾਕਾਂਤੀ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਾਸੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ ਤੇ ਚਮਕ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸਾ ਤੁ ਬਾਲ੍ਯੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਭਿਨ੍ਨਯੌਵਨਾ
ਜਦ ਉਸਦਾ ਬਚਪਨ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਆਈ,
ਪਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਾਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਨਾਗਕੁਮਾਰੀ ਸਾ ਸਖੀਦ੍ਵਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨਾਗ ਕੁਮਾਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ,
ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰੈਃ ਸੁਕੁਸੁਮੈਃ ਸੁਸ਼ੁਭੈਰਿ ष੍ਟਗਂਧਿਭਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਿਸ੍ਰੋऽਪਿ ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਲਲਿਤਂ ਚੈਵ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਂਗਾਂਸ਼੍ਚ ਲਯਤਾਲਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਲਯ ਤੇ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤ੍ਥਮਾਰਾਧਯਂਤੀਸ਼ਂ ਤਿਸ੍ਰੋ ਨਾਗਕੁਮਾਰਿਕਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਨਾਗ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤਾਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਿਲਿਪਿਲੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਉਹ ਪਿਲਿਪਿਲੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸੁਪ੍ਤਾਸੁ ਤਾਸੁ ਸ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣਃ 5.2.45.
ਜਦ ਉਹ ਸੌ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਲਿਂਗਾਦੇਵ ਹਿ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਗਂਗਾਪਨ੍ਨਗਮੇਖਲਃ
ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਇਆ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਲੋਚਨੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਗਮੇ
ਉਹ ਉਠ ਕੇ, ਢੀਲ-ਢਾਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੰਨ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮਲਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪੁਰਤਃ ਸਂਭ੍ਰਮਾਪਨ੍ਨਮਾਨਸਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਆ ਗਈ।
ਵਵਂਦਿਰੇऽਥ ਤਾ ਬਾਲਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਭਿਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਯ ਸ਼ਂਭੋ ਜਯੇਸ਼ਾਨ ਜਯ ਸਰ੍ਵਗ ਸਰ੍ਵਦ
ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਇਸ਼ਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!
ਜਯ ਜਾਲਂਧਰਹਰ ਜਯ ਕਂਦਰ੍ਪਦਰ੍ਪਹृਤ੍ ਜਯ ਭਕ੍ਤਜਨਾਧੀਸ਼ ਜਯ ਪ੍ਰਮਥ ਨਾਯਕ
ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!
ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ!
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਣਿਪੇਤੁਃ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸੁਤੋ ਮਂਦਾਰਦਾਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਰਿਮਲਾਲਯਃ
ਮੰਦਾਰਦਾਮਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰਿਮਲਾਲਯਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ।
ਚਿਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੇ ਲੋਕੇ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਂਤਤਃ 5.2.45.
ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ-ਸਾਥ享 ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇਪਿ ਮੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤੀਭਿਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਚ
ਮੇਰੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਮੇਰਾ ਭਗਤੀ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰਹੇ।
ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਤੀਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯੇ ਪਠਿष੍ਯਂਤਿ ਮੇ ਪੁਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੜ੍ਹੇ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਊਚੁਃ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇ ਕਥਂ ਸੇਵਾ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਭਵਤਃ ਕृਤਾ
ਨਾਗ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਚਾਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਸੀ?
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਵृਤ੍ਤਾਂਤ ਮੇਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇਕ ਕੁੜੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਯਤੋ ਬਾਲੋਦੀਰਿਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਮਨਚਾਹਾ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਾਗ੍ਭਵਂ ਭਵਤੀਨਾਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੀ, ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਏषਾ ਰਤ੍ਨਾਵਲੀ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਤ੍ਪਾਰਾਵਤੀ ਖਗੀ
ਇਹ ਰਤਨਾਵਲੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਪੰਛੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਚ ਮਮੈਤਾਭ੍ਯਾਮੁषਿਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਸੁਖਮ੍
ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਉਪਰਿष੍ਟਾਦਧਸ੍ਤਾਚ੍ਚ ਕृਤਾ ਭੂਰਿਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ 5.2.45.
ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।