ਅਤੋऽਵਸ੍ਥਾਮਿਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮਬਲਾ ਯਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਤਦਾ ਹਿਤਂ ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੁਰ੍ਵੇ ਤਦਵਿਚਾਰਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਦੱਸਾਂਗੀ; ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾਂ ਕਰਾਂਗੀ।
ਯਾਵਦਾਸ੍ਯਂ ਗਤਾਸ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਖਸ੍ਥੋ ਨ ਭੂਮਿਗਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਤੇ ਉਹ ਅਜੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ—
ਇਤਿ ਪਤ੍ਨੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਸ ਕृਤਵਾਨ੍ਖਗਃ
ਪਤਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤੇਨ ਚੀਤ੍ਕਰਣੇਨਾਥ ਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਮੁਖਸਂਪੁਟਾਤ
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਈ।
ਵਿਪਦ੍ਯਪਿ ਚ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਰ੍ਨ ਸਂਤ੍ਯਾਜ੍ਯਃ ਕ੍ਵਚਿਦੁਦ੍ਯਮਃ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਜਤਨ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਵ ਚ ਦ੍ਵਯੋਸ੍ਤਥਾਭੂਤਂ ਦੂਰੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਅਜੀਬ ਤੇ ਦੂਰ ਦਾ ਬਚਾਅ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਗ੍ਯਾਨੁਸਾਰੇਣ ਫਲਤ੍ਯੇਵ ਸਦੋਦ੍ਯਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਤਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਤੌ ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਜਂਬੂਮਾਰ੍ਗੇ ਮृਤੌ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਜੰਬੂ ਰਾਹ ਤੇ ਮਰ ਗਏ।
ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੇषੇ ਤਦਾ ਜਾਤੋ ਗਂਧਰ੍ਵਤਨਯਃ ਸ਼ੁਭਃ 5.2.45.
ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੂਣ ਬਚਿਆ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਗੰਧਰਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਅਨੇਕਵਿਦ੍ਯਾਨਿਲਯਃ ਕਲਾਕੌਸ਼ਲਭਾਜਨਮ੍
ਉਹ ਕਈ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਯਮਂ ਚਾਪਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਜਿਤੇਦ੍ਰਿਯਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਪਣੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਨਿਯਮ ਅਪਣਾਇਆ।
ਪਰਯੋषਿਤ੍ਸਮਾਸਕ੍ਤਿਰਾਯੁਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਰ੍ਬਲਂ ਸੁਖਮ੍
ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਜੀਵਨ, ਇਜ਼ਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੁਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਰਂ ਚਾਪਿ ਨਿਯਮਂ ਸ ਸ਼ੁਚਿष੍ਮਾਨ੍ਸਮਾਦਦੇ
ਉਹ ਨੇ ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਵੀ ਅਪਣਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਸਮਸ੍ਤਪੁਣ੍ਯਨਿਲਯਃ ਸਮਸ੍ਤਾਰ੍ਥਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਘਰ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਕਸਦਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਾਵਚ੍ਛਰੀਰਂ ਨਿਰੁਜਂ ਯਾਵਨ੍ਨੇਦ੍ਰਿਯਵਿਪ੍ਲਵਃ
ਜਦ ਤਕ ਸਰੀਰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੜਬੜ ਨਹੀਂ,
ਇਤ੍ਥਂ ਮਂਦਾਰਦਾਮਿਃ ਸ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਪਰਿਮਲਾਲਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਦਾਰਦਾਮੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ,
ਪਾਰਾਵਤ੍ਯਪਿ ਸਂਜਾਤਾ ਰਤ੍ਨਦੀਪਸ੍ਯ ਮਂਦਿਰੇ
ਉਹ ਪਾਰਾਵਤੀ ਵਿਚ ਰਤਨਦੀਪ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸਮਸ੍ਤਨਾਗਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਰੂਪਸ਼ੀਲਕਲਾਗੁਣੈਃ
ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਲਨ, ਕਲਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ,
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖੀਦ੍ਵਯਂ ਚਾਸੀਦੇਕਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ 5.2.45.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸਖੀਆਂ ਸਨ; ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਦੇਹਾਦਨਪਾਯਿਨ੍ਯੌ ਛਾਯਾਕਾਂਤੀ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਾਸੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ ਤੇ ਚਮਕ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸਾ ਤੁ ਬਾਲ੍ਯੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਭਿਨ੍ਨਯੌਵਨਾ
ਜਦ ਉਸਦਾ ਬਚਪਨ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਆਈ,
ਪਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਕਾਸ਼੍ਯਾਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਾਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਨਾਗਕੁਮਾਰੀ ਸਾ ਸਖੀਦ੍ਵਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨਾਗ ਕੁਮਾਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ,
ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰੈਃ ਸੁਕੁਸੁਮੈਃ ਸੁਸ਼ੁਭੈਰਿ ष੍ਟਗਂਧਿਭਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਿਸ੍ਰੋऽਪਿ ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਲਲਿਤਂ ਚੈਵ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਂਗਾਂਸ਼੍ਚ ਲਯਤਾਲਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਲਯ ਤੇ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਇਤ੍ਥਮਾਰਾਧਯਂਤੀਸ਼ਂ ਤਿਸ੍ਰੋ ਨਾਗਕੁਮਾਰਿਕਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਨਾਗ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤਾਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਿਲਿਪਿਲੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਉਹ ਪਿਲਿਪਿਲੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸੁਪ੍ਤਾਸੁ ਤਾਸੁ ਸ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣਃ 5.2.45.
ਜਦ ਉਹ ਸੌ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।