ਆਲੋਕਿਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਾਵਾਵਾਮਾਦ੍ਯਂਤਭਾਗਤਃ
ਅਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਉਸ (ਜੋਤ ਦੇ) ਅਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤਥੈਵਾਵਾਂ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਪਰਿਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਚ ਤਨ੍ਮਹਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ (ਜੋਤ) ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਨ੍ਮੂਲਵਿਚਯਾऽਯਾਚ੍ਚ ਭੂਮਿਗਰ੍ਭਂ ਵ੍ਯਦਾਰਯਤ੍ 1.3.1.1.
ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਚ੍ਛਿਰੋਭਾਗਂ ਵਿਯਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮਗਾਹਿषਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਮਿਵਾਧਸ੍ਤਾਦਗ੍ਨਿਸ੍ਤਂਭਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਹੇਠਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਾਦਿਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਾਰ੍ਤਰੂਪਃ ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਸ੍ਤृषਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਨੋ ਯਾਤੁਮਸ਼ਕਦ੍ਧਰਿਃ
ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਹਰੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਵਿਹਂਤੁਮਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਵਿषਸਾਦ ਰਮਾਪਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਗਲਿਤਸ਼੍ਰੀਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਾਂਤਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਮਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ ।। ਧਿਙ੍ਮਮੇਦਂ ਮਹਨ੍ਮੌਗ੍ਧ੍ਯਮਹਂਕਾਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ, ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਥਕ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੂਰਖਪਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭੁੱਲ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਗਤਾਮਪਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮਯਾਨ੍ਵੇष੍ਟੁਮਾਰਬ੍ਧਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪਸ਼ੁਵਪੁਰ੍ਧृਤਾ
ਜਿਸ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੱਭਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰੇਵੇਦृਸ਼ੀ ਲਬ੍ਧਾ ਮਤਿਰ੍ਮੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਬੋਧਿਨਾ 1.3.1.1.
ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਅਗਿਆਤ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਫਿਰੋਂ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਨਹਂਕਾਰਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਗਿਆਨ ਤੁਰੰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦਯਾਮਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭੂਤਪਤੇਃ ਪੁਨਰੇਵੋਦ੍ਧੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਆਘੂਰ੍ਣਮਾਨਨਯਨਃ ਸ਼੍ਲਥਪਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਃ
ਸਿਰ ਚੱਕਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਅਡੋਲ, ਪੰਖ ਢਿੱਲੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ।
ਤੇਜਃਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਸ੍ਥੂਲਲਿਂਗਾਭਂ ਸ਼ੈਵਂ ਤੇਜਃ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਚਾਨਣ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪਰਾਂ ਕੋਟਿਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਂ ਮਾਂ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉਸ ਉੱਚੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਆਸਨ੍ਨਦੇਹਪਾਤੋऽਪਿ ਨਾਹਂਕਾਰੋऽਸ੍ਯ ਵੈ ਗਤਃ
ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਅਪਾਰਤੇਜਸਿ ਵ੍ਯਰ੍ਥੋ ਵਿਮੋਹੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਚਾਨਣ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਟਕਣਾ ਵਿਅਰਥ ਰਹੇਗੀ।
ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ ਸ਼ਿਵੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਾਜਕਰੁਣਾਜੁषਾ
ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੇਜਃਪਰਮਾਣੁਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਤੇ 1.3.1.1.
ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਹੱਦ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ—
ਯਦਿ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਦਦਾਤ੍ਯਸ੍ਮੈ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯੇਦਹਂਕ੍ਰਿਯਾ
ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਬਖ਼ਸ਼ੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਹਂਕਾਰੋ ਹ੍ਯਹਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯਚਿਂਤਯਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ।
ਸਂਜਾਯਤੇ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਮਸ੍ਯੈਵਾਨੁਗ੍ਰਹਾਦृਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ।
ਪੁਨਰੁਤ੍ਸਹਤੇ ਚੇਤਃ ਸ੍ਵਾਹਂਕਾਰਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਹੇ
ਮਨ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਪਿਤਮਨਸ੍ਕੇਭ੍ਯਃ ਸਿਦ੍ਧੇਭ੍ਯਃ ਸਤਤਂ ਨਮਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿਵਮੇਨਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਹੇਤੁਂ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਸ਼ਮਿਤਾਰਯਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।
ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਭੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਲੱਖਣ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ।