ਏਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ ਲੋਕੇ ਮਰ੍ਯਾਦਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਘਨਾਃ 5.2.44.
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ ਇਸ ਰੀਤ 'ਚ ਟਿਕ ਗਈ, ਘਟਾਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਕ੍ਰੂਰਗ੍ਰਹੈਰਥੋ ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਮੇਘਾ ਵृष੍ਟਿਕਾਰਕਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਪੀਡਿਤਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਾਸਵਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈਆਂ ਘਟਾਂ ਨੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਮੇਘਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਤ੍ਰ ਸ੍ਤੋ ਵਾਸਵਸ੍ਤਦਾ ਗ੍ਰਹਾਣਾਮਸਮਰ੍ਥੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਪਯੋਧਰਾਃ
ਘਟਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੇਬਸ ਹਾਂ, ਓ ਮੀਂਹ ਵਾਲੋ।'
ਅਹਂ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕृਤਃ ਕ੍ਰੂਰਗ੍ਰਹੈਃ ਪੁਰਾ
'ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਕਠੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਖੋਹ ਲਿਆ ਸੀ।'
ਮਮ ਮਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹਾ ਏਵ ਯਤੋਧਿਕਾਃ
'ਉਹ ਗ੍ਰਹਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਹਨ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਭੂਮੌ ਸਂਜਾਤਾ ਸ਼ਤਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕਲ ਪੈ ਗਈ।
ਅਸ੍ਥਿਕਂਕਾਲਸ਼ਕਲਾ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਸਨ੍ਨਿਭਾ
ਹੱਡੀਆਂ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਤੇ ਟੁਕੜੇ, ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ, ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗੇ।
ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਨਰ੍ਭੀਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਫਿਰ ਡਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ।
ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪੀਡਿਤਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹ
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸੁੱਕੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਵਾਸਵੇਨੈਵ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਯੇ ਪਯੋਧਰਾਃ 5.2.44.
'ਤੇਰੇ ਤੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਮੀਂਹ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਾਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।'
ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ,
ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਕ੍ਰੂਰਚੇਤਸਾਮ੍
'ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਕਠੋਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਵਰੁਣੋ ਯਾਦਸਾਂ ਨਾਥੋ ਮਂਗਲੇਨ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
'ਵਰੁਣ, ਜੋ ਜਲਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਸੀ।'
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦੋ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਕ੍ਰੇਣ ਰਵਿਣਾ ਪੁਰਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਦੇਵਂ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਵਯਮ੍
'ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਵਕ੍ਰ ਤੇ ਰਵੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਿਰ ਵਿੱਛੋੜਾ ਭੋਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਈਏ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ।. ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਾਮਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਾਸਵ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ।
ਉਕ੍ਤੋऽਹਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਾਹਿ ਨਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੋ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ।'
ਕ੍ਰੂਰਗ੍ਰਹੈਰ੍ਮਹਾਦੇਵ ਰੁਦ੍ਧਾ ਮੇਘਾਃ ਸਮਂਤਤਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸਂਜਾਤਾ ਸ਼ਤਵਾਰ੍षਿਕੀ ਕ੍ਰੂਰਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਯਥਾ ਚ ਵਿਦਿਤਂ ਮਮ
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਕਠੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੁਕਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਠੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਿ ਉਪਾਯਸ਼੍ਚਿਂਤਿਤੋ ਮਯਾ ਆਹੂਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਸੋਚਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਘਨਸਂਯੁਤਃ 5.2.44.
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾ।'
ਗਂਗੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਗੰਗੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਧੀਆ ਲਿੰਗ ਨੂੰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਮੇਘ ਉਤ੍ਤਰੋ ਮੇਘਸਂਯੁਤਃ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦਾ ਬੱਦਲ ਹੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृष੍ਟਿਕਰਂ ਲਿਂਗਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਜ੍ਜਲਂ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਂ ਪੁਨਰੇਵਾਗਤਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਮੁੜ ਸ਼ਿਪਰਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਸ੍ਮਾਦੁਦ੍ਭੂਤਂ ਧੂਮਮਂਡਲਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਧੂੰਏਂ ਦਾ ਗੋਲ ਉਠਿਆ।
ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਮਯਂ ਸਰ੍ਵ ਮਭੂਦਮ੍ਬਰਗੋਚਰਮ੍
ਫਿਰ ਅੱਗ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪਥਂ ਯਾਵਤ੍ਤਤੋ ਭੀਤਾ ਗ੍ਰਹਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੱਕ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਡਰ ਗਏ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖੀ,
ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਸੁਮਹਾਜ੍ਵਾਲਂ ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਃ ਪੂਰਿਤਾਂਬਰਮ੍
ਉਹ ਲਿੰਗ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰ੍ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਵृਧੇ ਯੋਜਨਾਯੁਤਮ੍ ਸੁਰੇਸ਼ੋ ਮੋਹਮਾਪਨ੍ਨੋ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਦਾ
ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਛਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਵਧ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਵਾਰਿਧਾਰਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਾਃ 5.2.44.
ਫਿਰ ਉਸ ਲਿੰਗ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।