ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਰ੍ਥਂ ਕृਪਯਾ ਮਯਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਆਦੇਸ਼ੋ ਦੀਯਤਾਂ ਦੇਵ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੁਕਮ ਦਿਓ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਮਮਾਂਗਾਦ੍ਰਜਸਾ ਜਾਤਸ੍ਤੇਨਾਂਗਾਰਕ ਉਚ੍ਯਸੇ
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਧੂੜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਅੰਗਾਰਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਵਕ੍ਰਤਾਂ ਯਾਤੋ ਵਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੀਯਸੇ ਬੁਧੈਃ ਆਹਾਰੇਣ ਵਿਨਾ ਦੇਵ ਕਥਂ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਕਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਕਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵੇਂਗਾ?
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਦੇਹਿ ਸੁਸ੍ਥਾਨਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਦੇਹਿ ਮੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਥਾਂ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਮਮ ਵਲ੍ਲਭਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮृਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਯੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਦਤ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਯਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਾਕਾਲਵਨੋਤ੍ਤਮੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਕਾਲ ਵਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਦਿੱਤਾ।
ਖਗਰ੍ਤਾ ਚੈਵ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ ਚ ਸਂਗਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਖਗਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਪਰਾ ਦਰਿਆ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਮਯਾ ਧृਤਾ ਗਂਗਾ ਤਦਾ ਸਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਾਤ੍ 5.2.43.
ਜਦ ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ।
ਖਗਰ੍ਤੇਤਿ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਖਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਪਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਹ ਖਗਰਤਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਈ।
ਲਿਂਗਮੂਰ੍ਤਿਰਹਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸੁਰਪੂਜਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਿਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਗਮੇ ਲੋਕਪੂਜਿਤੇ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਲੋਂ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤਵ
ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗ੍ਰਹਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਤ੍ਵਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਪੂਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ, ਸਦਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਰੀਤਾਂ ਅਦਾ ਕਰਨਗੇ।
ਵਾਰਸ਼੍ਚੈਕਸ਼੍ਚ ਤੇ ਦਤ੍ਤੋ ਮਂਗਲਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਤਵ ਤੈਲਾਭ੍ਯਂਗਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਨ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਬਲਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਫ਼ਤੇ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣਗੇ, ਪਰ ਉਹ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਵਕ੍ਰਾਂਗੋ ਮਂਗਲਃ ਸੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਵਕਰਾਂਗ ਵਾਲੇ ਮੰਗਲ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਮਦੀਯੇਨ ਵਰਾਨਨੇ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀ।
ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚ ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਖਗਰ੍ਤ੍ਤਾਸਂਗਮਾਂਤਿਕਮ੍ ।। 5.2.43.
ਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਖਗਰਤਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਦੇ ਨੇੜੇ।
ਮਯਾ ਚਾਲਿਂਗਿਤਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚੁਮ੍ਬਿਤਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ।
ਦृष੍ਟੋऽਹਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਂਗਾਰੇਸ਼੍ਵਰਨਾਮਾਹਮਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਅੰਗਾਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯੇ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਸਂਗਮੇऽਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਸਦਾ ਸਥਿਤ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਮਾਂ ਸਂਪੂਜ ਯਿष੍ਯਂਤਿ ਹ੍ਯਂਗਾਰਕਦਿਨੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੰਗਾਰਕ ਦੇ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—
ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਮਂਗਲਦਿਨੇ ਯੇ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਨਿਯਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਚੌਥੀ ਤਿਥ ਤੇ, ਮੰਗਲ ਦੇ ਦਿਨ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਚ ਭੌਮਸ਼੍ਚ ਸਂਯੋਗੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਦਾ
ਜਦੋਂ ਅਮਾਵਸ ਤੇ ਮੰਗਲਵਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਮਤ੍ਰੈਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਥਿਤ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ 5.2.43.
ਇਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।