ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿਸਂਗਤਿਪਾਵਨੀ
ਫਿਰ, ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ।
ਮੇਰੁਕੂਟਤਟਾਨ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਿਪਤਨ੍ਤੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਗਈ।
ਮਨ੍ਦਰਾਦਿषੁ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤੋਦਕਾ ਸਮਮ੍
ਮੰਦਰ ਆਦਿ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਹੇ।
ਤਤ੍ਪ੍ਲਾਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਯਯਾਵਰੁਣੋਦਂ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਰੁਣੋਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਵਾਲਕਨਨ੍ਦਾਖ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਅਲਕਾਨੰਦਾ ਨਾਮ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵੀ ਭਰ ਗਈ।
ਮਾਨਸਂ ਚ ਮਹਾਵੇਗਾਤ੍ਪ੍ਲਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸਰੋਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਨਾਲ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਥੋਂ, ਪਿਆਰੀਏ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਮਯਾ ਧृਤਾ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਟਾਜੂਟੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤਿ 5.2.42.
ਤੇ, ਪਾਰਵਤੀਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਮਦੀਯਾਨਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾ ਤਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਬਹੁਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਗਂਗਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮਹਿषੀ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀ ਸ ਤਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰੇਮੇ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਰਿਤਾਂਪਤਿਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਗਈ, ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਮਹੱਤਵ ਵਾਲੀ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸੁਰਾਃ ਗਂਗਯਾ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਅਥ ਗਂਗਾ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਸਮੁਪਾਯਾਤ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਫਿਰ ਗੰਗਾ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆਈ।
ਤਤੋऽਭਵਨ੍ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਹਸਾऽਵਾਙ੍ਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾऽਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਂਗਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰੇਣ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਫਿਰ, ਗੰਗਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਕਮਲ੍ਪਾਯੁषਂ ਦੀਨਾ ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ 5.2.42.
ਉਥੇ, ਤੂੰ ਛੋਟੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗੇਗੀ।
ਵਿਨਾਪਰਾਧਾਚ੍ਛਪ੍ਤਾਹਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਦੇਵਸਂਸਦਿ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ?
ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਧੂਤਂ ਵਾਯੁਨਾ ਵ੍ਯਾਪਕੇਨ ਤੁ
ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ, ਮੇਰਾ ਵਸਤ੍ਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਵਸੂਨਾਂ ਕਾਰਣਾਦ੍ਦੇਵਿ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਨਦਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤੇ
ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵਸਦੇ ਹਨ,
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਨੀ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਪਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ; ਸ਼ਿਪਰਾ ਵੀ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਨਦੀ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਦੇਵ-ਦਰਿਆ,
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪਯਸਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਿਵਿਆ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਂਜਾਤਾ ਸਾ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾ ਪੂਰ੍ਵਵਾਹਿਨੀ ਗਂਗਯਾਰਾਧਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮੀਹਿਤਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਦਰਿਆ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਲੱਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵੈਰ੍ਗਂਗਾ ਦੇਵਨਦੀ ਤਦਾ 5.2.42.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੰਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਰਿਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਨਿਤਾ ਸਾ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਸਮੀਪੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਉਸ ਮਹਾ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਧਰਤੀ ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤਕ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।