ਕृਤਂ ਨਾਮ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਕਮਲਾਨਨੇ ਲੁਮ੍ਪੇਸ਼੍ਵਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਕਮਲ-ਮੁਖੀਏ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦਾ ਨਾਮ ਲੁੰਪੇਸ਼ਵਰ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਲਿਂਗਂ ਲੁਮ੍ਪੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੁੰਪੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ—
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿष੍ਯਂਤਿ ਯਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਮਨਸਾ। ਚੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍
—ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਮਹਾਪਾਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
—ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖੇ—
ਗੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਾਤृਹਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ
—ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—
ਲੁਮ੍ਪੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਕृਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ
—ਲੁੰਪੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁ ਰਨ੍ਵਿਤਾਃ 5.2.41.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਦੇਵੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਦਾਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਯਾ ਦੇਵੀ ਗਂਗਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਨਦੀ
ਦੇਵੀ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪੈਰ ਤੋਂ ਚੱਲ ਪਈ।
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿਸਂਗਤਿਪਾਵਨੀ
ਫਿਰ, ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ।
ਮੇਰੁਕੂਟਤਟਾਨ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਿਪਤਨ੍ਤੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਗਈ।
ਮਨ੍ਦਰਾਦਿषੁ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤੋਦਕਾ ਸਮਮ੍
ਮੰਦਰ ਆਦਿ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਹੇ।
ਤਤ੍ਪ੍ਲਾਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਯਯਾਵਰੁਣੋਦਂ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਰੁਣੋਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਵਾਲਕਨਨ੍ਦਾਖ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਅਲਕਾਨੰਦਾ ਨਾਮ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵੀ ਭਰ ਗਈ।
ਮਾਨਸਂ ਚ ਮਹਾਵੇਗਾਤ੍ਪ੍ਲਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਸਰੋਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਨਾਲ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਥੋਂ, ਪਿਆਰੀਏ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਮਯਾ ਧृਤਾ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਟਾਜੂਟੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤਿ 5.2.42.
ਤੇ, ਪਾਰਵਤੀਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਮਦੀਯਾਨਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੋਹਣੀਏ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾ ਤਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਬਹੁਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਗਂਗਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮਹਿषੀ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀ ਸ ਤਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰੇਮੇ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਰਿਤਾਂਪਤਿਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਗਈ, ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਮਹੱਤਵ ਵਾਲੀ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸੁਰਾਃ ਗਂਗਯਾ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਅਥ ਗਂਗਾ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਸਮੁਪਾਯਾਤ੍ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਫਿਰ ਗੰਗਾ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆਈ।
ਤਤੋऽਭਵਨ੍ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਹਸਾऽਵਾਙ੍ਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾऽਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਂਗਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰੇਣ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਫਿਰ, ਗੰਗਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਕਮਲ੍ਪਾਯੁषਂ ਦੀਨਾ ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ 5.2.42.
ਉਥੇ, ਤੂੰ ਛੋਟੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗੇਗੀ।
ਵਿਨਾਪਰਾਧਾਚ੍ਛਪ੍ਤਾਹਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਦੇਵਸਂਸਦਿ
ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ?
ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਧੂਤਂ ਵਾਯੁਨਾ ਵ੍ਯਾਪਕੇਨ ਤੁ
ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ, ਮੇਰਾ ਵਸਤ੍ਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ।