ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮਮ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਂ ਗਤਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾ ਦਸ਼
ਜਦ ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਦਸ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਨੂਨਂ ਨ ਮਦਨਾਤਪ੍ਤਾਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਾਂ ਰਤਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਹਰਸ੍ਯ ਕ੍ਵਾਪਿ ਯਾਤਸ੍ਯ ਵੈਰਂ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਜਃ ਵਿਲੋਕਯਂਤੀਂ ਹਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਲਪਂਤੀਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਹਰਾ ਕਿਤੇ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਕੁਣ੍ਡੋ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਤ੍ਵਦੀਯਕਮ੍ 5.2.40.
ਫਿਰ ਕੁੰਡਾ, ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਕੇ,
ਆਯਾਤ ਏष ਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਾ ਚੇਤਃ ਕਲੁषਂ ਕੁਰੁ
ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਦਿਲ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਨਾ ਕਰ।'
ਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕੁਣ੍ਡ ਵੇਦ੍ਮਿ ਨ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮਹਾਦੇਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽ ਸੌ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
'ਕੁੰਡਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿਖਾ,' ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ।
ਯਦਾ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੇਨ ਕੁਣ੍ਡੇਨਾਹਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੁੰਦਰ ਮੂਹ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਕੁੰਡ ਦੁਆਰਾ ਪਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕਥਿਤੋ ਹਰਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਾ ਦਾ ਜਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਵਿਹਾਯ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸਿ ਮਾਮ੍
ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?'
ਗਤ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਭੂਧਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਦੁਰਾਧਰ੍षਤਰਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸਮਂਤਾਦ੍ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਯੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਕਿਹੜੇ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵਾਂ?
ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਦੇਵ ਕੁਣ੍ਡਃ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਗਣਃ । ਮਮਾਜ੍ਞਾ ਨ ਕृਤਾ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਫਲਂ ਨ ਵਚੋ ਮਮ
ਤੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਦੇਵ, 'ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਮੈਂ, ਗਣ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨਣ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਬਚਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਭੈਰਵਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ 5.2.40.
ਭੈਰਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਣਪੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਗਣਪਤੀ ਗਣਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ, ਦੇਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਲਿਂਗਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਿਙ੍ਗਂ ਤੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਅਥਾਹਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮਾਧਿਧ੍ਯਾਨਨਿਰਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰਾਦਰਾਤ੍
ਸਮਾਧੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੁ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੁਣ੍ਡੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਕਰਃ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ; ਕੁੰਡੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮਪਤਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਣ੍ਡੇਸ਼੍ਵਰਮਨਾਦਿਂ ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਕੁੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਸਦਾ 5.2.40.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਨਾਮਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਮਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਸ਼ਤਸ੍ਯ ਚ
ਦਸ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਸੌ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ
ਪ੍ਰਾਤਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਯਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸਵੇਰੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਲੁਂਪੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਨਾਮ ਯਸ੍ਯ ਮਹੀਤਲੇ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਾਮ ਲੁੰਪੇਸ਼ਵਰ ਵਿਆਪਕ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੇਸ਼ੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਗਣਾਕੀਰ੍ਣੇ ਬਭੂਵ ਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਮਲੇਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦਯਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਸੀ।