ਮਦੀਯਂ ਚਿਂਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਗਣੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਣਦ੍ਵਲਯਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗਾਢਮਾਲਿਂਗਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ।
ਵृषੋ ਮਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ ਕृष੍ਟੋ ਗਣਪੈਸ੍ਤਦਾ 5.2.40.
ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਛ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰਾਂਤਾਸ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਦੇਵ ਵੇਗੇਨਾਨੇਨ ਭੀषਿਤਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਈ ਹਾਂ, ਇਸ ਤੇਜ਼ੀ ਤੋਂ ਡਰ ਗਈ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿषਮੋਯਂ ਗਿਰਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਾਂਗੀ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਚਾਰੁਜਘਨੇ ਸ਼ੈਲਪਾਦਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਠਹਿਰ ਗਈ।
ਪਂਥਾਨ ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਖਂ ਯਤ੍ਰ ਤਂ ਵਯਂ ਮृਗਯਾਵਹੇ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਵਸ਼ਵਰ੍ਤ੍ਤੀ ਚ ਕਿਂਕਰਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਮਯਾ
ਆਉ, ਉਹ ਰਾਹ ਲੱਭੀਏ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਆਸਾਨੀ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਨੌਕਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਗਣਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਵਲੋਕਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਮਣੀਯੋ ਮਹਾ ਗਿਰਿਃ
ਫਿਰ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮਮ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਂ ਗਤਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾ ਦਸ਼
ਜਦ ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਦਸ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਨੂਨਂ ਨ ਮਦਨਾਤਪ੍ਤਾਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਾਂ ਰਤਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਹਰਸ੍ਯ ਕ੍ਵਾਪਿ ਯਾਤਸ੍ਯ ਵੈਰਂ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਜਃ ਵਿਲੋਕਯਂਤੀਂ ਹਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਲਪਂਤੀਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਹਰਾ ਕਿਤੇ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਕੁਣ੍ਡੋ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਤ੍ਵਦੀਯਕਮ੍ 5.2.40.
ਫਿਰ ਕੁੰਡਾ, ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਕੇ,
ਆਯਾਤ ਏष ਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਾ ਚੇਤਃ ਕਲੁषਂ ਕੁਰੁ
ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਦਿਲ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਨਾ ਕਰ।'
ਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕੁਣ੍ਡ ਵੇਦ੍ਮਿ ਨ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮਹਾਦੇਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽ ਸੌ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
'ਕੁੰਡਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿਖਾ,' ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ।
ਯਦਾ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੇਨ ਕੁਣ੍ਡੇਨਾਹਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੁੰਦਰ ਮੂਹ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਕੁੰਡ ਦੁਆਰਾ ਪਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕਥਿਤੋ ਹਰਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਾ ਦਾ ਜਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਵਿਹਾਯ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸਿ ਮਾਮ੍
ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?'
ਗਤ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਭੂਧਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਦੁਰਾਧਰ੍षਤਰਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸਮਂਤਾਦ੍ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਯੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਕਿਹੜੇ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵਾਂ?
ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਦੇਵ ਕੁਣ੍ਡਃ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਗਣਃ । ਮਮਾਜ੍ਞਾ ਨ ਕृਤਾ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਫਲਂ ਨ ਵਚੋ ਮਮ
ਤੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਦੇਵ, 'ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਮੈਂ, ਗਣ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨਣ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਬਚਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਭੈਰਵਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ 5.2.40.
ਭੈਰਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨ ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਣਪੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਗਣਪਤੀ ਗਣਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ, ਦੇਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਲਿਂਗਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਿਙ੍ਗਂ ਤੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਦੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਅਥਾਹਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆ ਗਿਆ।