ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਂਦਾਕਿਨੀਕੁਂਡੇ ਯੋऽਕੂਰੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਕਰੂਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ,
ਵਿਮਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਰੂਢੋ ਯਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਦਿਵਿਆ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇਗਾ.
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਗਣੋ ਦੇਵਿ ਮਤ੍ਸਮੀਪਮੁਪਾਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ.
ਏष ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ.
ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਲਭ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਗਤਿਃ ਪਰਾ
ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਮਂਦਰੇ ਚਾਰੁਕਂਦਰੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ,
ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਹਾਕਾਲਵਨੋ ਤ੍ਤਮੇ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਮਹਾਕਾਲਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ.
ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋਂऽਸ਼ੁਮਾਨਿਵ
ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ.
ਮਦੀਯਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਪ੍ਰਸ੍ਨਵੌ ਸ੍ਤਨੌ ਜਾਤੌ ਸਦ੍ਯਃ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਵੀਰਕਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਵਿਰਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਨੱਕ ਉਭਰ ਆਏ।
ਮਦੀਯਂ ਚਿਂਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਗਣੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਣਦ੍ਵਲਯਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗਾਢਮਾਲਿਂਗਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ।
ਵृषੋ ਮਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ ਕृष੍ਟੋ ਗਣਪੈਸ੍ਤਦਾ 5.2.40.
ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਛ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰਾਂਤਾਸ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਦੇਵ ਵੇਗੇਨਾਨੇਨ ਭੀषਿਤਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਈ ਹਾਂ, ਇਸ ਤੇਜ਼ੀ ਤੋਂ ਡਰ ਗਈ ਹਾਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿषਮੋਯਂ ਗਿਰਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਾਂਗੀ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਚਾਰੁਜਘਨੇ ਸ਼ੈਲਪਾਦਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਠਹਿਰ ਗਈ।
ਪਂਥਾਨ ਤ੍ਵਤ੍ਸੁਖਂ ਯਤ੍ਰ ਤਂ ਵਯਂ ਮृਗਯਾਵਹੇ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਵਸ਼ਵਰ੍ਤ੍ਤੀ ਚ ਕਿਂਕਰਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਮਯਾ
ਆਉ, ਉਹ ਰਾਹ ਲੱਭੀਏ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਆਸਾਨੀ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਨੌਕਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਗਣਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਵਲੋਕਿਤੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਮਣੀਯੋ ਮਹਾ ਗਿਰਿਃ
ਫਿਰ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮਮ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਂ ਗਤਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾ ਦਸ਼
ਜਦ ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਦਸ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਨੂਨਂ ਨ ਮਦਨਾਤਪ੍ਤਾਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਾਂ ਰਤਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਹਰਸ੍ਯ ਕ੍ਵਾਪਿ ਯਾਤਸ੍ਯ ਵੈਰਂ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤਜਃ ਵਿਲੋਕਯਂਤੀਂ ਹਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਲਪਂਤੀਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਹਰਾ ਕਿਤੇ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਕੁਣ੍ਡੋ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਤ੍ਵਦੀਯਕਮ੍ 5.2.40.
ਫਿਰ ਕੁੰਡਾ, ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਤੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਕੇ,
ਆਯਾਤ ਏष ਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਾ ਚੇਤਃ ਕਲੁषਂ ਕੁਰੁ
ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਦਿਲ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਨਾ ਕਰ।'
ਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕੁਣ੍ਡ ਵੇਦ੍ਮਿ ਨ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮਹਾਦੇਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽ ਸੌ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
'ਕੁੰਡਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿਖਾ,' ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ।
ਯਦਾ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੇਨ ਕੁਣ੍ਡੇਨਾਹਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੁੰਦਰ ਮੂਹ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਕੁੰਡ ਦੁਆਰਾ ਪਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕਥਿਤੋ ਹਰਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਾ ਦਾ ਜਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਵਿਹਾਯ ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸਿ ਮਾਮ੍
ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?'
ਗਤ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਭੂਧਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ?