ਸ਼ਿਵਯੋਗਮਨੁਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਸ੍ਮਾਰ੍षਂ ਤਵ ਚਾਦਰਾਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਯੋਗ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਃ ਪਰਾ ਜਾਤਾ ਤਪੋਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਵ
ਤੇਰੀਆਂ ਕਈ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜਨਮ ਲੈ ਲੀ।
ਪਾਵਯਂਤਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਿਤੈਸ੍ਤੇ ਨਿਰਾਕੁਲੇ 1.3.1.1.
ਤੇਰੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਕਰਤਬ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਭਾषਣਂ ਸਹਾਵਾਸਃ ਕ੍ਰੀਡਾ ਚੈਵ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਣਮ੍
ਗੱਲਬਾਤ, ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣਾ, ਖੇਡ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ,
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਦ੍ਭੁਤਂ ਸ਼ੈਵਮਾਵਿਰ੍ਭੂਤਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਸੁਣੋ।
ਅਹਂ ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚੋਭੌ ਜਾਤੌ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕੋਦਯਾਤ੍
ਮੈਂ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਗਮ ਵੇਲੇ ਜਨਮ ਲਏ ਸੀ।
ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੌ ਵਿਵਦਂਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵੀ ਤੋਂ, ਅਸੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਝਗੜੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਰਣੋਤ੍ਸਾਹਮਾਵਯੋਰਤਿਭੀषਣਮ੍
ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਨਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਜਾਯਤੇ ਲੋਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?
ਸਮਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਮੁਗ੍ਧਯੋਰਨਯੋਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੋਨਾਂ ਹੀ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵੇਦੇषੁ ਮਮ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕਤਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਿ ਜਂਤੁਰਾਤ੍ਮਾਨਮਧਿਕਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਹਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਭੁਵਨੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਿਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ 1.3.1.1.
ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ—
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ—
ਅਤੀਤ੍ਯ ਸਕਲਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਹੋਏ—
ਅਨਾਦ੍ਯਂਤਤਯਾ ਚਾਥ ਦृਗਾਰ੍ਤੌ ਸਂਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤਾਮ੍
ਅਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਵਯੋਃ ਪੁਰਤੋ ਜਾਤਾ ਵਾਣੀ ਚਾਪ੍ਯਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਸਾਡੇ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਅਸ਼ਰੀਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਯੁਵਯੋਰ੍ਬਲਵੈषਮ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵ ਏਵ ਵਿਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਜਾਣੇਗਾ।
ਆਦ੍ਯਂਤਯੋਰ੍ਯਦਿ ਯੁਵਾਮੀਕ੍ਸ਼ਿषਾਥਾਂ ਬਲਾਧਿਕੌ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ—
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਗਤਿਮਾਨ੍ਵਿਚੇਤੁਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਮੈਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਚਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋ ਗਏ।
ਆਲੋਕਿਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਾਵਾਵਾਮਾਦ੍ਯਂਤਭਾਗਤਃ
ਅਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਉਸ (ਜੋਤ ਦੇ) ਅਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤਥੈਵਾਵਾਂ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਪਰਿਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਚ ਤਨ੍ਮਹਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ (ਜੋਤ) ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਨ੍ਮੂਲਵਿਚਯਾऽਯਾਚ੍ਚ ਭੂਮਿਗਰ੍ਭਂ ਵ੍ਯਦਾਰਯਤ੍ 1.3.1.1.
ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਚ੍ਛਿਰੋਭਾਗਂ ਵਿਯਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮਗਾਹਿषਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਮਿਵਾਧਸ੍ਤਾਦਗ੍ਨਿਸ੍ਤਂਭਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਹੇਠਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਾਦਿਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਾਰ੍ਤਰੂਪਃ ਸ ਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਸ੍ਤृषਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਨੋ ਯਾਤੁਮਸ਼ਕਦ੍ਧਰਿਃ
ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਹਰੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਵਿਹਂਤੁਮਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਵਿषਸਾਦ ਰਮਾਪਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਗਲਿਤਸ਼੍ਰੀਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਾਂਤਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਮਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ ।। ਧਿਙ੍ਮਮੇਦਂ ਮਹਨ੍ਮੌਗ੍ਧ੍ਯਮਹਂਕਾਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ, ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਥਕ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੂਰਖਪਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭੁੱਲ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਗਤਾਮਪਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।