ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਇੱਕ ਭਗਤ ਭਾਵਭੀਨੀ ਚਿਤ ਨਾਲ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਮਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੇਵਤਾ ‘ਅਕਰੂਰেশਵਰ’ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੋ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਇਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।” ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੈਥੋਂ ਜੋ ਮੰਗਿਆ, ਸੋ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਅਕਰੂਰেশਵਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।” ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੇਵਕ ਮਾਤਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਗ੍ਰਹ ਤੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮਹਾਕਾਲਾ ਅਰਨ੍ਯ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਰੰਤ, ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਨਿੱਪਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਕਈ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਘੁੰਗਰੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਬਲਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਖਿੱਚਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਤੇਜ਼ੀ ਕਰਕੇ ਡਰ ਗਈ ਹਾਂ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਚੱਲਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਰਸਤਾ ਲੱਭੀਏ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲੇ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੇਵਕ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਬੜਾ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਦਸ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ। ਜਦ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਕਿਤੇ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁੰਡਾ, ਜੋ ਸੇਵਕਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਲੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਕਰ।” “ਹੇ ਕੁੰਡਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਖਾ।” ਪਰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਜਦ ਉਹ ਕੁੰਡਾ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਾ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ?” “ਇਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?