ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਨੁਵੰਤਰੀ ਦੇ ਵਾਰਾਹ ਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਮਹਾਨ ਕਾਲਾ ਵਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਐਸਾ ਅਸਹਿਨੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਤਾਵਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗਣੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਗਣਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਕਾ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਨੇਕ ਅਦਭੁਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਕਦੋਂ ਵੇਖਾਂਗੀ ਜੋ ਅਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਐਲਾਨ ਹੋਇਆ, "ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਵੀਰਕਾ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹੀ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੂਤੀ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਗਣਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਮਸਤ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਨਾਚ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਲੀਨ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀਰਕਾ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਹਿਆ, "ਆ, ਆ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀਰਕਾ ਹੈਂ।" ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸੁੰਦਰ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਟਕੀਲੇ ਗੋਰੋਚਨਾ ਦੇ ਟਿਕੇ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਲੰਕਾਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੀਰ ਬੱਚਾ, ਗੰਡਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਚਿਕਣ ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਦੇ ਸੁੱਚੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਕੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਖੇਡਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀਰਕਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲੇ।" ਉਸ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਅਕਾਲਤਾ ਅਤੇ ਐਸਾ ਦਿਵ੍ਯ ਸਥਾਨ ਮਿਲੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਆਦਿਤ੍ਯ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹੁਣ "ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਸਨੂੰ ਮੇਰੀ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਮਿਲੇ। ਕਿੰਨਰਣੀਆਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੂੰ ਵੇਖ। ਵਿਦਯਾਧਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਾ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ "ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ" ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਹੇ ਗਣਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਕ ਦਿਨ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਕਿੰਨਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ" ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਅਠਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਪੰਜਵੇਂ ਅਵੰਤਯ ਖੰਡ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕੰਧ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।