ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ—ਜੋ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ੁਕਤਾ ਵੱਸ ਆਇਆ ਸੀ—ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ। ਉਹ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ। ਉਹ ਨਗਰੀ, ਮਾਰਕੰਡੇਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸੀ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਮਾਨਵ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮਨੁਵੰਤਰ ਦੇ ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਾਲਾ ਵਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਤਿ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਸੁਣੀ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ। ਉਥੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਣ, ਵੀਰਕਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਸੀ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਨੇਕ ਅਦਭੁਤ ਗੁਣ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, "ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਵੇ?" ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਵੀਰਕਾ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਗਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਨੱਚ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਵੀਰਕਾ, ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਆ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਵੀਰਕਾ ਹੈਂ।" ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਲਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮੇ ਸੁੰਦਰ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਟਕਦੇ ਗੋਰੋਚਨਾ ਦੇ ਟਿਕੇ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਲਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਗੰਡ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਮਣਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਚਿੱਕੜ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੁੰਦਰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀਰ ਬੱਚਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਟੋਲੀ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਤੂੰ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: "ਮੇਰੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲੇ।" ਉਸਨੂੰ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਦਰਜਾ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਆਦਿਤਯ, ਲੋਕਪਾਲ ਤੇ ਲੋਰਡਜ਼ ਆਫ਼ ਲੋਰਡਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੁਣ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਸਨੂੰ ਮੇਰੀ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਗਣ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ। ਤੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕਿਨਨਰੀਆਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੋ।" ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਸੁਮੇਸ਼, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੈਨਾ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੀਰਕਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਕੁਸੁਮੇਸ਼ਵਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੀ।