ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਬੜੀ ਵਿਦਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਖੇਡ-ਕੁਦ ਵੀ ਦੁੱਖ ਹੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਾ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਾਹ ਹੋਣ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਹੈ। ਇਸੀ ਕਾਰਣ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਹਤਾਸਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹਾਂ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਥੇ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚੇ ਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣਗੇ। ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੁਰਾਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਧਨਵੰਤ ਹੈ।” ਰਾਜਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਿਖਾਰੀ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਰਮਦੇਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਕ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਤੋਂ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਸ਼ ਆਇਆ। ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਕ ਨਗਰ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ one। ਪਰਮਦੇਵ ਮਾਰਕੰਡੇਯਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਪਰਮਪਿਤਾ ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਦਰਯ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ। ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਾਨਵ, ਕੋਈ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ— ਜਾਂ ਜੋ ਭਾਵ ਤੇ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ— ਇਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਪਰਮਦੇਵਤਾ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਾਹ ਕਾਲ ਵਿੱਚ— ਜਦ ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਕਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਤਿ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਗਣੇਸ਼ਾ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਣਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡ ਵਜੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅਨੇਕ ਅਦਭੁਤ ਗੁਣ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰਾ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੂਰਨ ਪੁੰਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, “ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ?” ਐਲਾਨ ਹੋਇਆ: “ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਵੀਰਕਾ, ਹੁਣ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਉਸ ਗਣਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਣਿਆਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ, ਨੱਚਣ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਇਤਨਾ ਮਗਨ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਕਿਉਂ ਹੈ?” ਐਸਾ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਡਰ ਗਿਆ। ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਡਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ, “ਆ, ਆ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਵੀਰਕਾ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੰਘੀ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਮਨਤਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ, ਕੋਮਲ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਦਿਵ੍ਯ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਇੰਝ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹਾਰ ਰਖ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਗੋਰੋਚਨਾ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੰਡਾ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝਾਂ ਵਿਚ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।