ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਅਰਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਡੋਲ ਗਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਸ਼ੈਵ ਲਿੰਗ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਉਹ ਲਿੰਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ, ਲਗਾਤਾਰ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਉਹ ਸ਼ੈਵ ਤਜ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਦਾ ਟਿਕਾਊ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤੀ-ਸੰਭੂਤਿ ਪੀਲਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰਾ ਸਿਮਰਨ ਆਦਰ-ਸਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਤੇਰੀ ਘੰਭੀ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਤੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਤੇਰੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਕਰਮ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਚਾਰ, ਸਾਂਝ, ਖੇਡ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੈਵ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹਨ। ਜਗਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੋਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ, “ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਲੜਾਈ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ?” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ...। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰੀਰ-ਰਹਿਤ ਵਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ: “ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅੰਤਰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਉਚਾਈ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਦਿ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਸ ਜੋਤ-ਪੀਲਰ ਦਾ ਪਤਾ ਲਾਓ।” ਮੈਂ ਅਤੇ ਵਿ्णੁ, ਚਲ-ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੀਮਾ ਜਾਣਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੋਤ-ਪੀਲਰ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਨੂੰ ਨਿਕਲੇ। ਵਿ्णੁ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ। ਮੈਂ, ਉਸ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਹੇਠਾਂ, ਅਗਨੀ ਨੇ ਉਹ ਪੀਲਰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਿ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਜਾਣਿਆ, ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਵਿ्णੁ ਥੱਕ ਕੇ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਗੇ ਨਾਹ ਵਧ ਸਕਿਆ। ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ ਵੀ, ਉਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਅਸਮਰਥ ਰਿਹਾ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਆਪਣੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਗੁਆ ਕੇ, ਥੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਮੂੜਪਣ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ।