ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਣੀ, ਜੋ ਬਾਂਝ ਸੀ ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ। ਤੁਸੀਂ ਦਇਆ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ (ਮੈਂਡਿਕੈਂਟ) ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਾਣੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਪਹਲੇ ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਨਾ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਸੁਨੰਦਾ, ਜੋ ਸਹੀ ਬਾਤ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, "ਆਪਣੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਰਾਜਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੋ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਰਾਣੀ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?" ਰਾਣੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਖੇਡ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਾ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਈਏ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹੋਣ। ਇਸ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।" "ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚੇ ਤੇ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵੀ ਕਰਾਂਗੇ।" ਰਾਣੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੁਰਾਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ (ਲਿੰਗ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਧਨਵੰਤ ਹੈ।" ਰਾਜਸਿੰਘ ਦੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਭਿਖਾਰੀ, ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। "ਫਿਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦਿੱਤਾ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮਾਰਕੰਡੇਯਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ। ਜਿਹੜੇ ਸਦਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਦਰਨੀਅ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ— ਜਾਂ ਜੋ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ— ਇਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ— ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵੈਵਸਵਤ ਚਕਰ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਾਹ ਪੀਰੀਅਡ ਦੌਰਾਨ— ਜਦ ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ ਕਾਲਾ ਵਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ— ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਸਹਿਨਯ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।" "ਇਹ ਗਣੇਸ਼ਾ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਣਾ 'ਵੀਰਕਾ' ਹੈ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਅਜੋਕੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਕਮਲ-ਮੁਖ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੂਰਨ ਪੁੰਨ ਹੈ।" "ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਵੇਖਾਂਗਾ?" ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: "ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਵੀਰਕਾ, ਹੁਣ ਦਿਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।