ਇਸ ਰੂਪਕਥਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਬੇਉਲਾਦ ਸਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰਵਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਰਤਨਾਂ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਅਨਾਜ, ਪਿੰਡਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਆਦਿਕ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬੀਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਰਾਜੇ ਵਾਸਤੇ ਬੜਾ ਹੀ ਔਖਾ ਕੰਮ ਸੀ! ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਜਾ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਣ ਸੀ! ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਲੋਕ-ਹਿੱਤ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਤੁੱਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਨਿਸ਼ਕੰਨ੍ਹੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਨਾਗ-ਕਨਿਆਵਾਂ, ਜੋ ਜਾਣਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈਆਂ। ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ, ਰਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਕੋਲ ਗਈ ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ ਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਜੋ ਬਾਂਝ ਸੀ ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਵਰਦਾਨ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਜਾਓ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ। ਪਰ ਜਦ ਭਿਖਾਰੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਰਾਣੀ ਦਾ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਨ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਸੁਨੰਦਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਪੇੜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਇਹੀ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਰਾਣੀ ਦੀ ਮਨੋਂਕਾਮਨਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਣੀ? ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਿਉਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈਂ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਉਂ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?" ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਵੀ ਦੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਾ ਦੋਵੇਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਉਹ ਲੋਕ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਚੀਕੜ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਪੁੱਤਰ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਦਿਵਤਾ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲਵਾਂਗੇ।" ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੁਰਾਣੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪ ਭੀ ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਧੰਨ ਹੈ।" ਰਾਜਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਫਿਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ। ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਮੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਮਾਰਕੰਡੇਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਪਰਮਪਿਤਾ ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਦਰਯੋਗ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।