ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਬਾਲਕ ਨੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਬਾਲਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਉਮਾ ਜੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵਿਛੜਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਵਰ ਮੰਗਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਨੀਲਕੰਠ ਦੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬੱਚੇ, ਤੈਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਸਰਵੋਚਤਮ ਹਨ, ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੂੰ ਇਕ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਲਿਆ? ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਹੇਸ਼, ਜੋ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ?" ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਬਾਲਕ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਤੂੰ ਮਹਾਕਾਲਵਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਾ। ਜਲਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਦੀਰਘ ਆਯੁ ਮਿਲੇਗੀ। ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਮੈਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਇੱਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੇ, ਜਿਹੜੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਵਧਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕੰਠ ਜੋੜ ਕੇ ਕੰਠ (Kaṃtha) ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਜਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਵਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਸੀ। ਫਿਰ ਬੱਚੇ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰਨਾ ਹੋਵੇ..." ਤਾਂ ਪਰਵਤੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਲਿੰਗ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲੀ, "ਤੈਥੋਂ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਕੇਵਲ ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਉਹ ਲਿੰਗ, ਕੰਠਦੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਗੌਰੀ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਅਭਾਗੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਗਿਆ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਸ਼ਕਤੀ ਬਤਾਈ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਸੀ। ਜਦ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਲੈਣ!" ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਸਮਝ ਕੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਗਹਿਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਦ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਆ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸ਼ਰੀਰ ਤੇ ਕਵਚ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ। ਧੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗ ਗਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਇੰਦਰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ...