ਇੱਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲੀ ਦੈਵੀ ਨੇ ਬੋਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੀਜੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਕਿਹੜੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ: ਉਹ ਜੋ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਜੋ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ? ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਇਹ ਉੱਤਮ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਜਨਮ ਮਾਤਾ ਨਹੀਂ?” ਆਨੰਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੋ ਮਾਂ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਂ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ।” ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਚੈਤਰ ਜਿਸ ਦੀ ਤੂੰ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ?” ਆਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਭਟਕਾਵਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਨ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਕੌਣ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਨਹੀਂ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਇਥੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਅਸਹਿਣਯ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਆਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਚੈਤਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਇੰਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ। ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਖ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਛੇਵੇਂ ਮਨੁ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਕਰ।” ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ।” ਉਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ। ਜੋ ਆਨੰਦੇਸ਼ਵਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਨੰਦੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਪਰਮ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਟਸਤਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪਤਨੀ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਕਪੜਾ ਗਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਸੀ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੋਹ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਛੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ; ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਉਪਨਯਨ ਕਰਾਇਆ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਤੇ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਧਿਆਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੈ।” ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਚਾਨਕ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਕਦੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: “ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਕੰਠਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗਾ।” ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਯਤਨ ਅਸਫਲ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਯਮ, ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਉਲਝਣ ਭਰੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ, ਤੇ ਆਨੰਦ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਪਾਪ-ਨਾਸ਼ਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ।