ਇਹ ਕਥਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪੁੰਨ ਦਾਇਕ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਥੰਤਰਾ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਏ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਮਵਾਨ, ਉੱਚ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ—ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰ ਰਾਜਾ ਲਈ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੇਰੇ ਲਾਲ, ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇਹ ਮੁਸਕਾਨ ਕਿਉਂ ਹੈ?” ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਹੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੂਜਾ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਨਵਜਾਤ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲਾਲਚੀ ਬਿੱਲੀ ਵੀ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਲੱਭਣ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਫਲ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।” ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਲਾਲ, ਤੂੰ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਲਾਭ ਲੱਭਣ ਲਈ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਨਮ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ। ਵਿਕਰਾਂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬੋਧਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਡੈਮਨ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਾਂ—ਜੋ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ?” ਉੱਤਰ ਆਇਆ, “ਇਹ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ?” ਆਨੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਮਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ।” ਗੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਚੈਤਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਤੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ?” ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਭੁਲੇਖਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਨਹੀਂ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਇਥੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੇਹੱਦ ਦੁਖਦਾਇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧੀ ਹੈ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਚੈਤਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪਰਮ ਲਿੰਗਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਤੂੰ ਛੇਵੇਂ ਮਨੁ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ; ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਕਰ।” ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਆਗਿਆ।” ਉਸ ਲਿੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀ।