ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹਾਏ! ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਅਧੂਰੇ ਵਰਤ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਮਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ! ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ, ਤੁਸੀਂ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੋ।” ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਸ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਭਗਤ ਲਈ, ਨੱਚਣ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?” ਪ੍ਰੀਸਟ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਗਸਤਯ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਅਗਸਤਯ ਕਹਿੰਦਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੇਰੀ ਮੰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।” ਹਰਿਦੱਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋ। ਉਹ ਵਪਾਰੀ, ਮਹਾਕਾਲਾ ਨੂੰ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਰਗ ਰਾਹੀਂ, ਉਤਮ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਨਮੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਕੁੰਭਯੋਨੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਮুনি ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਫਿਰ, ਅਗਸਤਯ ਵਲੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਚਨ ਬੋਲਦੇ ਹਨ: “ਵੰਸ਼, ਸ਼ਕਤੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਲੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਅਧੂਰੇ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਸੰਚੈ—ਇਸ ਕਰਕੇ, ਖੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧੂਰੇ ਵਰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ੍ਰੀ ਖੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਈਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਖੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤ, ਖੰਡੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਨਮਸਕਾਰ, ਪਾਠ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਸਤਕਰਮੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਅੱਗਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪਟਟਨੇਸ਼ਵਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਆਏ?” ਉਹ ਗੁਫਾ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਰਨਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਕੋਕਿਲ, ਚਕੋਰਾ ਤੇ ਕੁਰਲੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਮਹਾਕਾਲਾ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੂਟਿਆਂ-ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਭਾਲੂ, ਬਾਂਦਰ, ਗਿੱਟ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। “ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਵੱਸੇ?”—ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ।