ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਆਉਣ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਤੁੰਨਾ ਦਿੱਤੀ, “ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਖੁਦ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣਗੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਦੁਜੀ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਬੇਬਸ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਬਚਪਨ, ਭਟਕਾਵੇ ਅਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਬਾਘਾਂ, ਸ਼ੇਰਨਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹਰਣ ਤੇ ਕਲਗੀਆਂ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਹੜੀ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ, ਓਸੇ ਪਲ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਾਸਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਮਦੇਵ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਚੰਦਰਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਨਿਕੰਮੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ।” ਉਸ ਦੁਖੀ ਰਾਜੇ ਵੀਰਧਨਵਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵੀਰਧਨਵਨ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਿਰਣਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਪੂਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਤੂੰ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੀ ਮਾਰੇ; ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਚਤ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ।” ਵਾਮਦੇਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋਣਗੇ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਕਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਨੇਕਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ।” ਵਾਮਦੇਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉੱਥੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਕਹਿੰਦਾ, “ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਸ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਹਾਨ ਅੰਧਕਾਰ-ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੁਵਰਨੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਭਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੋਹਣੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਵਾਮਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।