ਇਕ ਵਾਰ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਥੰਤਰ ਕਲਪ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਧਨਵਨ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਧਰਮਕ ਬ੍ਰਾਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਆਇਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਪੰਜ ਭਾਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਹਿਰਣ ਫੜ ਲਿਆ; ਪਰ ਹਿਰਣ ਮਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਭਾਈ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਵਰਤ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੰਜ ਨਵੇਂ ਜਣਮੇ ਹਿਰਣ ਸਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।" ਸੰਵਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪ ਦਾਨੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਦੁਜੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ, ਵੇਦ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ—ਉਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਚਰਿਤਰ, ਜਪ ਜਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਆਵੇ, ਧਰਤੀ ਦੇਵਤਾ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਖਾਮੀ-ਰਹਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਸੰਵਰਤ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਭਾਈਆਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਘਟਨਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵੀ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਚਾਹੇ ਉਮਰ ਅੱਸੀ ਸਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੱਚਾ ਸੋਲਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ, ਸਮਾਂ, ਉਮਰ, ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ। ਹੁਣ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਕੇ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੰਜ ਭਾਈ ਤਪ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਵੀਰਧਨਵਨ ਅਤੇ ਉਹ ਭਾਈ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਦੁਖ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ। ਸੰਵਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰਾਹ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਖੁਦ ਤੈਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੜੀ ਗੱਲ ਕਹੀ: "ਇਹ ਦੁਜੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਕਿਆ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਰਥ ਤੇ ਦੁਸਟ ਹੈ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਭਟਕਦਾ ਗਿਆ। ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬਚਪਨ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੋਝ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਸ਼ੇਰਾਂ, ਬਾਘਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖਬਰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪਲ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦੀ ਹਤਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦਾ। ਅਜਿਹੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਾਮਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੀ। "ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਜੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨੂੰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ,"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਦੁਖੀ ਰਾਜਾ ਵੀਰਧਨਵਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।